Το δώρο των Χριστουγέννων

Φάτε μάτια, ψάρια...

Οι εργοδότες του Ιδιωτικού Τομέα υποχρεούνται από τον νόμο στην καταβολή του 13^ου μισθού. Γνωρίζουμε όλοι, ότι οι περισσότεροι μικρομεσαίοι εργοδότες δυσκολεύονται να καταβάλλουν ακόμα και τους μειωμένους μισθούς των υπαλλήλων τους. Οι περισσότεροι μικρομεσαίοι, τονίζω! Πάνω στην αδυναμία αυτών οι οποίοι αποτελούν τη ραχοκοκαλιά και το σώμα της Εθνικής μας Οικονομίας, πατούν και όλοι εκείνοι οι απαράδεκτοι εργοδότες-εκμεταλλευτές των εργαζομένων, ρουφώντας από το προσωπικό τους την αξιοπρέπεια, μαζί με το αίμα του.

Επανέρχομαι. Το Κράτος υποχρεώνει τον εργοδότη του Ιδιωτικού Τομέα στην καταβολή του δώρου των Χριστουγέννων. Ουσιαστικά, τον υποχρεώνει στην καταβολή των ασφαλιστικών εισφορών και του φόρου μισθωτών υπηρεσιών που συνοδεύουν  το «Δώρο». Άρα, λάβει-δεν-λάβει ο εργαζόμενος τον 13^ο μισθό, το Κράτος και τα Ασφαλιστικά Ταμεία εισπράττουν, ή χρεώνουν ληξιπρόθεσμες οφειλές στον εργοδότη.

Πού πηγαίνουν αυτές οι εισφορές και οι φόροι του 13^ου μισθού, του Δώρου Πάσχα και της Καλοκαιρινής άδειας; Κάνουν, προφανώς, φτερά και πετούν ανέμελα σε διάφορους λογαριασμούς, σε αριστοκρατικά κι εξωτικά μέρη του πλανήτη, παράκτια ή μη.

Πάντως, οι συνταξιούχοι, οι οποίοι επί δεκαετίες κατέβαλλαν, υποχρεωτικά και αδιάκοπα, το ποσοστό των εισφορών και των φόρων που τους χρεωνόταν, από κοινού με τους εργοδότες τους, δεν εισπράττουν ούτε 13^ο μισθό, ούτε τον 14^ο. Τι κάνουν γι’ αυτήν την καταλήστευση; Φωνάζουν έξω από Υπουργεία, χτυπώντας στων κουφών τις πόρτες.

Πού πήγαν οι εισφορές και οι φόροι δεκαετιών; Φαγώθηκαν από τους ακόρεστους συνδαιτυμόνες των σκανδάλων και της ξεδιαντροπιάς του πολιτικού μας βίου. Μοιράστηκαν, όπως μοιράζεται το πλιάτσικο, βιαστικά και βουλιμικά, κάνοντας φτερά για τους προορισμούς που όλοι γνωρίζουν και γνωρίζουμε και κανείς δεν αποκαλύπτει. Οι αμετανόητοι πλιατσικολόγοι, λόγω omerta, οι αποχαυνωμένοι φορο-εισφορο-πληρωτές, λόγω βλακείας.

Γκρινιάζουμε, φωνάζουμε, διαμαρτυρόμαστε, αναμασάμε τα δεινά μας μεταξύ μας, καφενειακά και ιντερνετικά, ρίχνοντας κατάρες στους υπεύθυνους, που εμείς διορίσαμε – και εξακολουθούμε να διορίζουμε – για να μας κυβερνούν. Κάνουμε έναν αχταρμά όλων των προβλημάτων που έχουν φέρει την κοινωνία μας σε ανθρωπιστικό και ηθικό αδιέξοδο, αυξάνοντας τη σύγχυση και αποδυναμώνοντας τις πιθανότητες λύσης τους.

Ένα-ένα τα βήματα, αλλιώς γκρεμοτσακίζεσαι. Ένα-ένα τα προβλήματα, αλλιώς τα πολλαπλασιάζεις. Ξεχωρίζουμε τα θέματα. Αξιολογούμε τις προτεραιότητες και διαβάζουμε προσεκτικά το κάθε πρόβλημα, για να βρούμε τη λύση του. Η λύση εμπεριέχεται στη διατύπωση. Οπότε, με καθαρό μυαλό και σαφή πρόθεση,  προχωρούμε στην εξυγίανση της καθημερινότητάς μας. Όχι κατά μόνας. Ούτε όλοι μαζί. Χωρισμένοι σε ομόνοες  ομάδες, οι οποίες θα φέρουν την ευθύνη της πραγματοποίησης ενός στόχου, κάθε φορά.

Το μαγκάλι-θυσιαστήριο των σωτήρων της παρτίδας

Ένα αγγελούδι ταξιδεύει στο Φως. 

Όχι. Αυτή την κατάντια δεν την χωράει ο νους μου! Όχι! Είναι ανεπίτρεπτη, απαράδεκτη, αδιανόητη, ακατάληπτη, αισχρή κατάσταση.

Ναι. Τρελαινόμαστε όταν, χάνονται οι φοιτητές από το μαγκάλι. Το ηλικιωμένο ζευγάρι. Τώρα, το κοριτσάκι της άνεργης οικονομικής μετανάστριας.

Αυτό είναι κ ο ι ν ω ν ι κ ή  δ ο λ ο φ ο ν ί α και ο στυγνός, κατά συρροή δολοφόνος είναι το Ελληνικό Κράτος. Οι Κυβερνήσεις, που έχουν ξεσαλώσει σώζοντας και ξανασώζοντας τη στημένη παρτίδα τους.

Μας έμεινε η υποκριτική «φιλανθρωπία», η επιδεικτική και συγχρηματοδοτούμενη από τα ΕΣΠΑ προσβλητική «ελεημοσύνη»  και – δόξα τω Θεώ και τω Ανθρώπω – η μεταξύ μας αλληλεγγύη.

Όχι! Μέχρι πριν 4-5 χρόνια, ταξιδεύοντας στο εξωτερικό συχνά, με την έπαρση του «πας μη Έλλην, βάρβαρος», κατατρόπωνα τους Αμερικάνους, ή Ευρωπαίους συναδέλφους μου, όταν αντίκριζα τους άστεγους και άσιτους των μεγαλουπόλεών τους. Έλεγα – και το εννοούσα κι ήταν α λ ή θ ε ι α – ότι στη δικιά μου χώρα, τη μικρή, ο «φτωχός» έχει στέγη για να κοιμηθεί και λιγοστό φαγητό για να χορτάσει την πείνα του. Έλεγα, επικριτικά για τους «βαρβαρικούς πολιτισμούς» των δυτικών μου φίλων, πως ο φτωχός στη πατρίδα μου είναι αξιοπρεπής και δεν στερείται των βασικών αγαθών.

Όχι. Δεν το περίμενα ότι, μέσα σε 3-4 χρόνια, θα γινόταν η Ελλάδα, Βαρβαρία. Τον έβλεπα τον εχθρό στις μεταπολιτευτικές βουλιμικές Κυβερνήσεις. Τα έβλεπα τα αρπακτικά που δημιούργησαν την Νέα Τάξη Μπαταχτσήδων Νεόπλουτων. Τα ίδια τέρατα  ενίσχυσαν πολλαπλά τις Τράπεζες, από τους δικούς μου φόρους, για να μην πέσει το «τραπεζικό σύστημα» των τραπεζιτών, που πήραν τα λεφτά μου και πήγαν κι έστησαν τράπεζες στα Βαλκάνια και αλλού και τα σκάτωσαν και ξαναπήραν τα λεφτά μου για να στηριχθεί το «τραπεζικό σύστημα».  Το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, με τα δάνεια από την Goldman Sachs και άλλους «πιστωτές» κι «εκτιμητές» των χρηματιζόμενων κυβερνώντων.

CUCINA POVERA: ΠΕΡΚΑ ΣΤΗ ΓΑΣΤΡΑ ΜΕ ΛΑΧΑΝΙΚΑ

Τι να λέμε τώρα; Προφητική η ετικέτα “Cucina Povera”, Κασσάνδρα, η Πεγκούλα. Πάντως, δόξα τω Θεώ, ρεύμα έχουμε ακόμα, το ψυγείο όλο και κάτι έχει μέσα κι από όρεξη για δημιουργική και υγιεινή μαγειρική, άλλο τίποτα!

Ξεκίνησα με την πρόθεση να μαγειρέψω μπριάμ φούρνου, με μελιτζάνες από τον κήπο μου (ναι, οι μελιτζανιές καλά κρατούν κι ας μπήκαμε στο χειμώνα), κολοκυθάκια και πατάτες. Τις πατάτες, όμως, τις τελείωσα προχτές, με την κοτόσουπα, οπότε, αντί για πατάτες, θα βάλω πέρκα! Εννοείται ότι δεν θα μαγειρέψω μπριάμ. Κάτι προς το φιλέτο πέρκας πλακί με μπόλικα λαχανικά, θα ψήσω, το οποίο γευστικά δεν απέχει πολύ από το μπριάμ. Οπότε, θα αξιοποιήσω και το μισό μπροκολάκι που έχει ξεμείνει στο συρτάρι του ψυγείου.

Σοβαρευόμαστε και περιγράφουμε υλικά και ποσότητες.

40 ΧΡΟΝΙΑ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΛΗΘΗΣ

Η γενιά του Πολυτεχνείου είναι τα αγνά πιτσιρίκια – μαθητές γυμνασίου και λυκείου – που αψήφισαν κάθε κίνδυνο έξω από και μέσα στη Νομική κι ύστερα, μέσα ή έξω από την καγκελόπορτα που έσπασε το τανκ. Κορίτσια κι αγόρια με τις καρδιές ξεχειλισμένες από τη λαχτάρα για Ε λ ε υ θ ε ρ ί α. Τα περισσότερα επιζήσαμε. Ο Διομήδης κι άλλα παιδιά, δολοφονήθηκαν.

Η γενιά του Πολυτεχνείου είναι οι Ιεροί Νεκροί μας.

Η γενιά του Πολυτεχνείου είναι οι φοιτητές της Νομικής – και πολλών άλλων πανεπιστημιακών σχολών – που ξεκίνησαν τον αγώνα για Ελευθερία, Δημοκρατία, Παιδεία.

Η γενιά του Πολυτεχνείου είναι οι οικοδόμοι, με τα καδρόνια, που έτρεπαν τους μπάτσους, με τα σκαρπίνια και τα γκλομπς, σε φυγή, έξω και γύρω από τη Νομική, έξω και γύρω από το Πολυτεχνείο.

Η γενιά του Πολυτεχνείου είναι οι φοιτητές που αποφάσισαν «ή ταν ή επί τας», όταν κλείστηκαν στο Πολυτεχνείο, για τα ι δ α ν ι κ ά τους και πάνω απ’ όλα για την Ελλάδα, τη φιμωμένη και φυλακισμένη από τους χουντικούς της εθνοσωτήρες-βασανιστές-καπηλευτές-βιαστές.

Η γενιά του Πολυτεχνείου είναι οι γονείς που γαλούχησαν αυτούς τους μαθητές, τους φοιτητές, τους εργάτες. Οι γιαγιάδες κι οι παππούδες, που έφερναν φαγητό στα παιδιά, οι γείτονες, που άνοιγαν την πόρτα κι έδιναν καταφύγιο στα κυνηγημένα παιδιά, οι οδηγοί που μάζευαν τραυματίες από τους γύρω δρόμους.

Η γενιά του Πολυτεχνείου δεν έχει ηλικία.  Έχει καρδιά τραυματισμένη και παλλόμενη.

Η γενιά του Πολυτεχνείου είναι οι ανώνυμοι –  ζωντανοί ή πεθαμένοι –  ιδεολόγοι που ομονόησαν κι επαναστάτησαν για τις ιδέες τους.

Αυτή είναι η Γενιά του Πολυτεχνείου της Αλήθειας, χαραγμένη στη Μνήμη.

Οι καπηλευτές της, είναι ανάξιοι μνήμης τυχοδιώκτες της Λήθης και του Λάθους.

ΠΚΒ_17/11/2013

©Κείμενο και φωτογραφίες Πέγκυ Βάβαλη_17-11-2013

ΤΖΑΜΠΑ ΚΑΙΕΙ Η ΛΑΜΠΑ

Τζάμπα καίει η λάμπα στους χώρους όπου στεγάζονται οι καταργημένοι θεσμοί. Τσάμπα, όσον αφορά στους θεσμούς και στο άψυχο, όσο και στο ζων υλικό που στεγάζουν. Δεν το αποκαλώ έμψυχο γιατί ο όρος θα ήταν ανακριβέστατος για την πλειονότητα του εν λόγω περιεχομένου, ιδιαίτερα όσον αφορά στο ζων περιεχόμενο της Βουλής των Ελλήνων.

Η έκφραση «τζάμπα καίει η λάμπα» χρησιμοποιείται, σ’ αυτό το κείμενο, ως συνώνυμη της έκφρασης «πεταμένα λεφτά».

Είναι πολλά τα πεταμένα λεφτά που σπαταλάμε σε χαραμοφάηδες ψηφοθήρες. Είναι πολλές οι ψήφοι που χαραμίζουμε στα οπίσθια που στρογγυλοκάθονται – όταν δεν αλληλοβρίζονται χυδαία –  στα έδρανα της Βουλής των Ελλήνων και στα μακιγιαρισμένα πρόσωπα που φλυαρούν ασυνάρτητα από τα παράθυρα των τηλεοπτικών καναλιών των τσάμπα συχνοτήτων (αναλογικών και ψηφιακών).

Η Προεδρευομένη Δημοκρατία μας έχει καταντήσει ανεμιστήρας που εκτοξεύει λάσπη στα μούτρα των Ελλήνων Πολιτών. Αποτελεσματικός λασπο-ανεμιστήρας. Βούλωσαν τα μάτια και τ’ αυτιά μας και κυρίως, μπούκωσε το στόμα μας και το βουλώνουμε σταθερά και ελπίζω όχι αμετάκλητα.

Εκχυδαϊσμός και πτώση των αξιών.

Ο κόσμος το ‘χει τούμπανο κι η Φύση τα ‘χει παίξει.

Η πασχαλιά μου άνθισε προχτές! Μέχρι το συντελειακό 2012, άνθιζε κάθε Πάσχα.

Ο Πρωθυπουργός της χώρας μου, λέει ό,τι να ‘ναι προσθέτοντας σύμφωνα, κυρίως το «χι», ανάμεσα στις συλλαβές των λέξεων, σε παραληρηματικά διαγγέλματα, τα οποία απευθύνει σε στενό κύκλο ολίγων ημετέρων εκλεκτών και μυριάδων αστακών ματατζήδων.

Οι πελάτες της Wind είναι άνθρωποι με μπέρτες. Των άλλων παρόχων είναι πιο trendy.

Κι οι πορτοκαλιές μου, έχουν δέσει πορτοκάλια από τον Αύγουστο. Προμνημονιακά, τα έδεναν κατά τον Οκτώβριο.

Ο Υπουργός Υγείας δηλώνει, περήφανα και τσιριχτά, πως δεν εισπράττει υπουργικό μισθό. Κάνει τη δουλειά τσάμπα, μόνο με τη βουλευτική αποζημίωση. Προφανώς, μ’ αυτόν τον τρόπο δίνει το παράδειγμα της εθελοντικής εργασίας. Το παράδειγμα της συμμόρφωσης ως προς την κινητικότητα στο Δημόσιο Τομέα, το έδωσε εδώ και καιρό, μεταπηδώντας αδιαμαρτύρητα, από την τηλεπώληση στο βουλευτιλίκι και προσφάτως, στο υπουργιλίκι.

Η Ελληνίδα μάνα των μνημονιακών δεσμεύσεων, όταν δεν κρύβεται σε ψυγειοκαταψύκτες, τζαμπάρει με τον ηλίθιο, καρμίρη γιο της.  Και παλαιότερα, πάντως, η Ελληνίς μητέρα είχε  σουρεάλ συνήθειες. Π.χ. συνωστιζόταν, μετά τέκνων σε λιμάνια, στα καλά του καθουμένου κι άλλοτε, έτσι ξαφνικά, μάζευε τις φιλενάδες και χόρευαν ελληνικό φολκλόρ σκοντάφτοντας η μια πάνω στην άλλη, με ατσαλοσύνη και… πάρτες κάτω, τις άχαρες!

ΦΑΝΟΥΡΟΠΙΤΑ 2013

Η μητέρα μου γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου. Ανήμερα του Αγίου Φανουρίου φανερώθηκε σ’ αυτή τη ζωή. Αποχώρησε 6 Ιανουαρίου. Ανήμερα των Φώτων αναλήφθηκε στους ουρανούς. Την χαρακτήριζε μια αγνότητα, μια γήινη αγιοσύνη και η χαρά της ζωής.  Μεγάλωσε στο Παγκράτι. Κάθε χρόνο, καθ’ όλη τη διάρκεια των παιδικών μου χρόνων, την παραμονή του Αγίου Φανουρίου πηγαίναμε, οικογενειακά, στην εκκλησία του Αγίου Φανουρίου στο Παγκράτι, με την πίτα που έφτιαχνε η κυρία Στέλλα – φίλη και γειτόνισσα των γιαγιάδων –  για τη μαμά μου και τη «διαβάζαμε», ξεκινώντας να γιορτάζουμε τα γενέθλια της μαμάς από την παραμονή τους.

Η συγκεκριμένη πίτα φτιάχνεται για να προσφερθεί. Τη μισή πίτα, τη μοιράζαμε στην εκκλησία. Την υπόλοιπη, την παίρναμε στο σπίτι, για εμάς και όσους θα μας επισκέπτονταν. Το ίδιο εξακολουθούμε να κάνουμε, μέχρι σήμερα. Είναι πολύ όμορφη η ανταλλαγή κομματιών πίτας, στο προαύλιο της εκκλησίας, μετά τη λειτουργία.