ΑΠΟ ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΣΕ ΑΥΓΟΥΣΤΟ

Τελευταία μέρα του Ιουλίου (δεν μ’ αρέσει να λέω Ιούλης, που ηχεί Γιούλης) και στη γωνία περιμένει ο Αύγουστος να ξημερώσει. Αυτός ο Αύγουστος δεν είναι ξέγνοιαστος ούτε ανέμελος. Τον παρατηρώ να πλησιάζει σκεπτικός, συνοφρυωμένος και πολύ – πάρα πολύ σοβαρός. Δεν αστειεύεται αυτός ο Αύγουστος!

Δεν λιάζεται στις παραλίες, μαυρίζοντας το καλογυμνασμένο του κορμί στον ήλιο. Παρατηρεί τις παραλίες, γεμάτες λουόμενους, από τον Ιούνιο και σκέφτεται και οργανώνεται και ανησυχεί. Οι «λουόμενοι» που γεμίζουν τις παραλίες δυο μήνες τώρα, δεν είναι χαρούμενοι. Είναι, οι περισσότεροι, Έλληνες άνεργοι που διασκεδάζουν τη μιζέρια τους στη θάλασσα, αντί να πνίγουν τη δυστυχία τους στο αλκοόλ και στις ουσίες άλλων λαών, χωρίς φως και θάλασσα.

Ο ΑΣΤΑΘΜΗΤΟΣ ΠΑΡΑΓΩΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Πάπαλα, λέω και φωνάζω εδώ και καιρό, γι’ αυτό το ονόμασα έτσι το μπλογκ μου! Τέλος! Να τελειώνουμε με τα ψέμματα! Τελειώνω και τελείωση, ετυμολογικά, εννοιολογικά και ουσιαστικά! Πάπαλα με το άρρωστο, ετοιμοθάνατο πια, σύστημα της παγκόσμιας διακυβέρησης από τις εικονικές πραγματικότητες των funds και των χυδαίων κέντρων συσσώρευσης και αποτελμάτωσης εικονικού χρήματος! Δεν παραδίδουμε τα κεκτημένα μας στους τρελαμένους της ανύπαρκτης ισχύος!

Λέμε «ουστ» σε κείνους που ξεδιάντροπα βλάπτουν τις κοινωνίες που τους εμπιστεύτηκαν τα ηνία, πλανώμενες πλάνην οικτράν, εξ αιτίας ψευδών πολιτικών προεξαγγελιών. Κάνουμε έξωση, απαιτώντας  όλες τις νόμιμες – υλικές και ηθικές – αποζημιώσεις, σε κείνους που ανερυθρίαστα και ακατάπαυστα κερδοσκοπούν παραβιάζοντας κατάφορα τις αρχές της Πολιτικής και της Κυβερνητικής. Εξοστρακίζουμε όλα τα ανεπιθύμητα πρόσωπα – φυσικά ή νομικά – απ’ όπου κι αν προέρχονται, τα οποία διαβρώνουν και αλλοιώνουν εκούσια τις Παναθρώπινες Αρχές και τους Νόμους, στοχεύοντας στη μετάλλαξη της Ανθρώπινης Υπόστασης.

ΠΗΡΑ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ

Αγαπητό μου ημερολόγιο, 

Ωραία μέρα σήμερα, αλλά τι να την κάνω? Είναι Σάββατο και μεθαύριο θα είναι Δευτέρα... Την 5η δόση, την πήραν αυτοί που πήραν - προσωρινά, εννοείται - τη χώρα μου, για μισθούς του Δημοσίου και συντάξεις της πείνας, λένε, αλλά ανεμομαζώματα, διαολοσκορπίσματα, έλεγε ο παππούς... Σκασίλα μου για την εισπραξη της 5ης δόσης. Σκασίλα μου, κυριολεκτικά! Σκάω! 


Προχθές, επιστρέφοντας με φίλους από μια μεταπλατειακή επίσκεψη στον Σάββα, για κεμπάπ και... ρεπορτάζ από τους αυτόπτες μάρτυρες της κροτολαμπεροχημικοπετροδακρύβρεχτης Τετάρτης, είδαμε το καινούριο σύνθημα, στη Σταδίου, γωνία με Βασ. Γεωργίου.

"Ο δρόμος είχε τη δική του διμοιρία"

ΩΡΑΙΟ ΤΟ ΦΟΥΣΤΑΝΙ ΣΟΥ, ΓΙΩΡΓΟ ΜΟΥ!

Ωραίο το φουστάνι σου, Γιώργο μου! Δε λέω, ωραίο φουστανάκι, αλλά στενό, βρε παιδί μου! Πολύ στενό μού πέφτει. Τσουρούτικο, που έλεγε κι η γιαγιά μου. Θα μού πεις, εσένα σ’ αρέσουν τα στενά. Όχι, Γιωργάκη μου, δεν σ’ αρέσουν τα στενά! Σε παρατηρώ, χρόνια τώρα. Ξέρω εγώ. Τα κολλητά σ’ αρέσουν. Άλλο το κολλητό, η λύκρα του ποδηλάτη – που γίνεται ένα με το γραμμωμένο του κορμί – άλλο το ολόσωμο μαγιουδάκι του μαραθωνοδρόμου κι άλλο το τόσο δα φουστανάκι, το χασεδένιο, που επιμένεις να μού φορέσεις. Ούτε καν από τσιτάκι δεν μού το’ραψες. Πολύ αραιή η ύφανση, Georgie-Porgy μου, σαν γάζα για πληγές, σαν επίδεσμος. Σάβανο στενό, κακοραμμένο και προκάτ. Πρέπει να αποστεωθώ για να το φορέσω, άσε που είναι και διαφανές και ντρέπομαι!

Και το παπούτσι ωραίο είναι, αλλά είναι μέγεθος προνηπίου και στενό και δυσκολοφόρετο, σαν να πρόκειται να με κάνεις γκέισα παλαιάς κοπής. Επίσης είναι μονό. Ένα παπούτσι – ούτε δεξί, ούτε αριστερό – που φοριέται (αν καταφέρω να σφηνώσω το ποδαράκι μου μέσα) είτε ως δεξί , ή ως αριστερό, ανάλογα. Το να βάλω αμφότερα τα πόδια μου στο ένα παπούτσι που μού προτείνεις είναι αδιανόητο, γιατί – το είπαμε ήδη – ούτε το ένα που πατουσάκι δεν χωράει μέσα. Άχρηστο, Γιώργο μου, άχρηστο. Πεταμένα λεφτά!

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ (Απόσπασμα από "ΚΙΤΡΙΝΟ ΦΟΡΕΜΑ ΣΟΥΕΝΤ")

"...Ένιωσε την κούραση, μόλις έκλεισε την πόρτα του δωματίου της. Ούτε τη βραδινή της τουαλέτα δεν είχε το κουράγιο να κάνει. Μπήκε στον πειρασμό να πέσει κατευθείαν στο κρεβάτι… Όχι,… πρέπει να βγω στο μπαλκόνι. Αποκλείεται να πέσω να κοιμηθώ, πριν απολαύσω τη θέα από το δωμάτιό μου. Εξάλλου, πρέπει να καληνυχτίσω την Πανσέληνο.

Τη χάρηκα σ’ όλη τη διαδρομή. Μάλλον, στη μισή διαδρομή. Στην άλλη μισή, μου κρυβόταν μ’ αυτήν τη φωτεινά μαρτυριάρικη απουσία της... Τα Άγραφα, με ελάχιστο χιόνι να διακρίνεται ακόμα στις κορφές τους. Τα δέντρα, ντυμένα τη βραδινή τους φορεσιά, που καταπίνει το πράσινο, μα δεν το καταργεί. Από κάτω, η Λίμνη προσπαθεί να κοιμηθεί, μα τα βατράχια, σε αόρατες παρέες εδώ κι εκεί, την ξεκουφαίνουν. Σαν ερωτικός σύντροφος, που μετά την ηδονική κορύφωση σε αγκαλιάζει, κι ώσπου να κουρνιάσεις εσύ, αρχίζει το... ροχαλητό. Δεν θυμώνεις, γιατί είναι τόσο χαριτωμένος. Ευάλωτα χαριτωμένος. Έτσι κι η Λίμνη, ευχαριστημένη από τη μέρα της, χαμογελά στα βατραχάκια της κάνοντας πως κοιμάται, για να την πάρει ο ύπνος.

ΟΡΙΑ

 Όρια. Οφείλουμε να θέτουμε τα όριά μας, οι άνθρωποι, με την απλή μέθοδο του «Μέτρον Άριστον». Ξεφεύγουμε. Ξεστρατίζουμε στα σκοτεινά μονοπάτια της ανοησίας κι όλο σκοντάφτουμε πάνω σε περιττώματα, τα οποία φαντάζουν σαν ανυπέρβλητα εμπόδια. 

Μπόχα, δυσωδία, αποπροσανατολισμός. Πώς να προς-ανατολιστείς όταν κυκλοφορείς σ’ ανήλιαγα στενοσόκακα? Μα είναι απλό! Αλλάζεις πορεία. Επιλέγεις τον φωτεινό και ανοιχτό δρόμο. Μπορεί να είναι λεωφόρος, μπορεί και ανηφορικό μονοπάτι. Το ουσιώδες είναι να βλέπεις τον ήλιο και να ακολουθείς το φως.

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ ΤΩΝ ΞΥΠΝΗΤΗΡΙΩΝ

Ένας-ένας και μια-μια, ξυπνάνε οι 300 και οι περί αυτούς. No time for χουζούρι, σήμερα! Το ξυπνητήρι ξεκουρδίστηκε να βαράει στο κομοδίνο, τόσες ώρες, τόσες μέρες, τόσα λάθη... Οι ωραίοι βολευόμενοι, οι ωραίες βολεύτριες, πετάγονται, με την τσίμπλα στο μάτι, αλαφιασμένοι από το κρεβάτι, τρέχουν στο laptop και συμπληρώνουν το ξεχασμένο, έκπτωτο ύψιλον, καταργημένο, τόσον καιρό και τόσα αίσχη, από τη θέση του στην πρώτη συλλαβή ενός αξιώματος υπό αμφισβήτηση…

Τρέχουν, έξω από το «σπίτι», να προλάβουν! Τι?

Πετάγονται έξω από το «κτίριο», να γλυτώσουν από το σεισμό! Πώς?

Το κτίσμα είναι ετοιμόρροπο. Τα θεμέλια της αυθαίρετης πολυκατοικίας, που συστήνεται για ουρανοξύστης, είναι σαθρά, πρόχειρα. Κατάλληλα μόνο για ανέγερση παραπήγματος. Η αποδόμηση δεν χρήζει βαριοπούλας. Λαμβάνει χώρα με τη μέθοδο της αυτοκαταστροφής.