ΙΑΝΟΣ,COVID-19, ΛΙΤΟΤΗΤΑ

Ο Ιανός κατέστρεψε τα πάντα στο διάβα του. Ας μη μιλάμε για «κλιματική αλλαγή». Αυτήν, εδώ και δεκαετίες, δεν την διαχειρίστηκαν για το καλό του πλανήτη και της Ανθρωπότητας τα ακόρεστα, μισάνθρωπα κέντρα αποφάσεων.

Βρισκόμαστε στο μάτι του κυκλώνα μιας απροσμέτρητης Κλιματικής, Υγειονομικής, Ανθρωπιστικής Κρίσης.

Καταστροφικά ακραία καιρικά φαινόμενα παντού στον πλανήτη. Νέοι ιοί εμφανίζονται ολοένα και προκαλούν εκατόμβες νεκρών. Ο Παγκόσμιος Οικονομικός Πόλεμος, με το κωδικό όνομα «Λιτότητα», καλά κρατεί, εξουθενώνοντας τους πολλούς και υπερπλουτίζοντας τους ελάχιστους. Η Ανθρώπινη Κοινωνία, «αποστασιοποιημένη», διαλυμένη και αποπροσανατολισμένη.

Φόβος και Τρόμος πάνω από τα κεφάλια μας, μέσα στα σπίτια μας, παντού.

Οι Κυβερνήσεις έχουν πάψει να κυβερνούν τις χώρες τους.

Οι «πολιτικοί» έχουν καταντήσει διεκδικητές της Εξουσίας και των απολαβών της.

Διαβάζω για τα «επιδόματα» που θα μοιραστούν στους πληγέντες. Αυτά που μοιράζονται, μετά από κάθε φωτιά και πλημμύρα, στους πληγέντες, αφήνοντας το πρόβλημα να μεγαλώνει, χωρίς σοβαρές, μακροπρόθεσμου σχεδιασμού δράσεις. Φιλοδωρήματα σε ανθρώπους κατεστραμμένους, τους οποίους ξεχνάει η Πολιτεία μόλις προκύψει η επόμενη συμφορά.

Ακούω συνεχώς μέτρα επί μέτρων πρόληψης του Covid-19. Εν των μεταξύ, από τον Μάρτιο μέχρι σήμερα, δεν έχουν ούτε οι ΜΕΘ πολλαπλασιαστεί, ούτε το Σύστημα Υγείας έχει βελτιωθεί ανάλογα, ούτε καν, ο στόλος των λεωφορείων και των συρμών  έχει αυξηθεί σύμφωνα με τα λαμβανόμενα μέτρα. Ο κόσμος σαρδελοποιείται στα ΜΜΜ, ενώ το Κράτος μεριμνά να επιβάλλει 150€ πρόστιμα στους συνωστισμένους μέσα κι έξω από τα ΜΜΜ για μη χρήση μάσκας.

Τα ρίχνουμε όλα στην «ατομική ευθύνη», που είναι υποχρέωση όλων μας και ξεχνούμε την «ατομική ευθύνη» εκείνων που ψηφίστηκαν, ή προσλήφθηκαν, αναλαμβάνοντας την ευθύνη της Ευημερίας του κοινωνικού συνόλου.

Αναστέλλεται η λειτουργία των κλειστών κινηματογράφων, αλλά στα σχολεία, τα παιδιά κάθονται δίπλα-δίπλα, είτε σε ασφαλή κτίρια ή σε containers. Στα αεροπλάνα, το ίδιο.

Οι 65άρηδες – που οι περισσότεροι είναι εργαζόμενοι – να μην κυκλοφορούν και να μην χρησιμοποιούν τα ΜΜΜ, αλλά τα τέλη κυκλοφορίας των αυτοκινήτων, παλιών, παμπάλαιων και καινούργιων μένουν σταθερά στα ύψη.

Η Ανεργία, στα κατακόκκινα, βαίνει αυξανόμενη, αλλά οι φόροι, τα χαράτσια κι οι εισφορές σταθερά ψηλά και ρυθμιζόμενα, για να κοροϊδευόμαστε.

Έχω πολλά να πω, αλλά σταματώ εδώ.

Θλίψη βαθειά κι οργή για την κατάντια μας.

Πέγκυ Βάβαλη

© Πέγκυ Βάβαλη_2020

Φωτογραφίες δανεισμένες από το διαδίκτυο, με ευχαριστίες.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

Βρε παιδιά του ΜΕΝΟΥΜΕΥΡΩΠΗΛΕΜΕΤΗΝΑΛΗΘΕΙΑ κτλ, κτλ, δελτίο καιρού είχατε πάρει όταν αποφασίζατε να προσέλθετε με τις σφυριχτρούλες σας στην Πλατεία Συντάγματος απόψε, με το ηχηρό μήνυμα: "Η Ελλάδα ανήκει στην Ευρώπη!"; (Η χρήση του ρήματος "ανήκω", πολύ μαρτυριάρα! Σας ξέφυγε.)

Καταλήγετε δηλώνοντας: "Οι στιγμές είναι κρίσιμες δεν γίνεται να παραμείνουμε βωβοί θεατές." Επειδή θα βρέχει, θα αντιμετωπίσετε τα εξής προβλήματα:

1^ον. Η σφυρίχτρα θα πάρει νερό και θα πιτσιλάει. Άρα βωβοί θα παραμείνετε, εφ όσον δεν προτίθεσθε να φωνάζετε συνθήματα.

2^ον.  Σαν βρεγμένες γάτες θα διαδηλώνετε την προσήλωσή σας στην "ευρωπαϊκή οικογένεια" άνευ όρων. Pas chic.

Προτείνω, να πάτε πλατεία. Είναι πιο comme il faut, όσο να πεις.

By the way, η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες. Να τα λέμε κι αυτά.

Π.Κ.Β. 18/06/2015

© Κείμενο και φωτογραφίες © Πέγκυ Βάβαλη_2015

ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ

Θλίψη, οργή και πένθος για το σημερινό "ατύχημα", που στέρησε τη ζωή ενός 13χρονου αγοριού και έστειλε στο νοσοκομείο την 9χρονη αδερφούλα του. 

Οι χώροι ψυχαγωγίας αδειοδοτούνται, με διάφορους τρόπους. Ελέγχονται σε τακτά και πυκνά χρονικά διαστήματα από τις αδειοδοτούσες  Αρχές και τους κρατικούς υπαλλήλους υπεύθυνους για την ασφαλή χρήση τους; 

Συνελήφθησαν δυο-τρεις ανεύθυνοι-υπεύθυνοι υπάλληλοι της επιχείρησης. Ο  αδειοδότης κρατικός υπεύθυνος είναι ανύπαρκτος;

Ο κόσμος το ‘χει τούμπανο κι η Φύση τα ‘χει παίξει.

Η πασχαλιά μου άνθισε προχτές! Μέχρι το συντελειακό 2012, άνθιζε κάθε Πάσχα.

Ο Πρωθυπουργός της χώρας μου, λέει ό,τι να ‘ναι προσθέτοντας σύμφωνα, κυρίως το «χι», ανάμεσα στις συλλαβές των λέξεων, σε παραληρηματικά διαγγέλματα, τα οποία απευθύνει σε στενό κύκλο ολίγων ημετέρων εκλεκτών και μυριάδων αστακών ματατζήδων.

Οι πελάτες της Wind είναι άνθρωποι με μπέρτες. Των άλλων παρόχων είναι πιο trendy.

Κι οι πορτοκαλιές μου, έχουν δέσει πορτοκάλια από τον Αύγουστο. Προμνημονιακά, τα έδεναν κατά τον Οκτώβριο.

Ο Υπουργός Υγείας δηλώνει, περήφανα και τσιριχτά, πως δεν εισπράττει υπουργικό μισθό. Κάνει τη δουλειά τσάμπα, μόνο με τη βουλευτική αποζημίωση. Προφανώς, μ’ αυτόν τον τρόπο δίνει το παράδειγμα της εθελοντικής εργασίας. Το παράδειγμα της συμμόρφωσης ως προς την κινητικότητα στο Δημόσιο Τομέα, το έδωσε εδώ και καιρό, μεταπηδώντας αδιαμαρτύρητα, από την τηλεπώληση στο βουλευτιλίκι και προσφάτως, στο υπουργιλίκι.

Η Ελληνίδα μάνα των μνημονιακών δεσμεύσεων, όταν δεν κρύβεται σε ψυγειοκαταψύκτες, τζαμπάρει με τον ηλίθιο, καρμίρη γιο της.  Και παλαιότερα, πάντως, η Ελληνίς μητέρα είχε  σουρεάλ συνήθειες. Π.χ. συνωστιζόταν, μετά τέκνων σε λιμάνια, στα καλά του καθουμένου κι άλλοτε, έτσι ξαφνικά, μάζευε τις φιλενάδες και χόρευαν ελληνικό φολκλόρ σκοντάφτοντας η μια πάνω στην άλλη, με ατσαλοσύνη και… πάρτες κάτω, τις άχαρες!

ΑΦΥΔΑΤΩΜΕΝΟΙ ΥΠΟ ΒΡΟΧΗΝ

Μαύρος, βαρύς ο ουρανός. Η βροχή μουλιάζει συμβολικά μια πατρίδα όπου οι κυβερνώντες τα έχουν κάνει μούσκεμα σ’ ένα χαλασμένο πλυντήριο κι ο λαός καλείται να τα ξεπλύνει, να τα στεγνώσει, να τα διπλώσει προσεκτικά και να τα παραδώσει στο αφεντικό. Ο αφυδατωμένος λαός, που ευνοείται από τη βροχή.

Τα εργασιακά, ξαφνικά, έγιναν λάβαρο των πολύχρωμων σωτήρων. Τα ήδη καταργημένα από τα ψηφισμένα Μνημόνια εργασιακά δικαιώματα, έγιναν το σημείο αιχμής και το άλλοθι μιας ενδεχόμενης τρικολόρε ρήξης. Τα εργασιακά μάς προέκυψαν ξαφνικά χθες βράδυ. Σαν ουρανοκατέβατα, αναστάτωσαν τους ιθύνοντες, οι οποίοι μας πήραν τ’ αυτιά με τις φάλτσες μεταχρονολογημένες κορώνες τους.

Για τα φορολογικά, καμιά αναστάτωση. Όσοι ακόμα έχουμε δουλειά, εξαναγκαζόμαστε να καταθέτουμε το εισόδημά μας για να πληρώνουμε τα σπασμένα του κάθε τσάμπα μάγκα. Δουλεύουμε για να πληρώνουμε χαράτσια και χρέη από δάνεια που δεν συνήψαμε. Δουλεύουμε, αγωνιώντας για το αύριο, κάθε μέρα. Δουλεύουμε για να τροφοδοτούμε τους offshore λογαριασμούς εκείνων που μας καταληστεύουν αμετανόητα και συσσωρευτικά. Κυριολεκτώ χρησιμοποιώντας το ρήμα «δουλεύουμε». Διότι έχουμε πάψει να «εργαζόμαστε» εδώ και τρία χρόνια.

ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΜΠΟΦΟΡ ΣΗΜΕΡΑ

ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΜΠΟΦΟΡ ΣΗΜΕΡΑ



Φυσάει πολύ σήμερα. Από χτες το βράδυ, φυσάει πάρα πολύ.

Κάθομαι στη βεράντα των γιασεμιών και γράφω. Δέκα-δέκα, τα ρίχνει ο αέρας τα γιασεμιά στα πλακάκια. Τα σκορπίζει, δημιουργώντας εφήμερες μωσαϊκές συνθέσεις, κι ύστερα τα συγκεντρώνει στις γωνιές. Νοικοκυρεμένα. Για την ακρίβεια, κοχεμένα. Μ’ αρέσει αυτή η λέξη.

Ο φοίνικάς μου, τσακώνεται με το διπλανό πεύκο για επικράτηση. Ανάβω ένα τσιγάρο και απολαμβάνω μια γουλιά από τον καφέ μου (ελληνικό ή τούρκικο, δεν έχει σημασία. Μοσχοβολάει. Αυτό έχει σημασία.). Ο αέρας ολοένα δυναμώνει και τα τζιτζίκια απτόητα.

Με πήρε και με σήκωσε! Ο αέρας! Ξαφνικά!

Πετάω! Τρόμαξα λιγάκι, αλλά, μια χαρά είναι! Ανεβαίνω στα σύννεφα! Χαζεύω τον ουρανό γύρω μου. Α, τι όμορφα που είναι εδώ πάνω! Ούτε αέρας, ούτε ήχοι, μόνο ηρεμία. Μια χαμογελαστή γαλήνη.