ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ Μ’ ΕΛΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΚΙΛΙΑ ΛΑΧΑΝΙΚΩΝ

ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ Μ’ ΕΛΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΚΙΛΙΑ ΛΑΧΑΝΙΚΩΝ

(Ιδανικό πιάτο για δίαιτα απώλειας βάρους!)

Χτες το βράδυ, μεταξύ παρακολούθησης πρωθυπουργικής συνέντευξης τύπου ανιεροεξεταστηρίου, ζάπινγκ και διαφημιστικών σποτ, έβγαλα από την κατάψυξη δύο μπούτια κοτόπουλου να ξεπαγώσουν, για να τα μαγειρέψω αύριο.

Μέχρι να τελειώσει το συστημικό αμόκ, αδέξια εκπεφρασμένο στο πρόσωπο του χαρισματικού πρωθυπουργού, τα μπουτάκια είχαν ξεπαγώσει. Οπότε τα έβαλα στο ψυγείο περιμένουν την μετουσίωσή τους σε light γκουρμεδιά.

Εννοείται ότι κάνω μια λιποδιαλυτική δίαιτα δικής μου έμπνευσης, με την οποία τρέφομαι θαυμάσια και χάνω περιττά κιλά με ανθρώπινο ρυθμό, χωρίς καταπίεση. Επειδή με διασκεδάζει το να γυμνάζομαι, κάνω καθημερινά γυμναστική και συχνά περπάτημα. Από την Πρωτομαγιά θ’ αρχίσω και το κολύμπι στη θάλασσα!

Σήμερα το μεσημέρι, άνοιξα το ψυγείο, χάζεψα στα ράφια του κι έβγαλα τα εξής:

1 ποτήρι του κρασιού κόκκινο κρασί, από ένα ξεχασμένο μπουκάλι,

2 μπουτάκια κοτόπουλου

CUCINA POVERA: ΠΕΡΚΑ ΣΤΗ ΓΑΣΤΡΑ ΜΕ ΛΑΧΑΝΙΚΑ

Τι να λέμε τώρα; Προφητική η ετικέτα “Cucina Povera”, Κασσάνδρα, η Πεγκούλα. Πάντως, δόξα τω Θεώ, ρεύμα έχουμε ακόμα, το ψυγείο όλο και κάτι έχει μέσα κι από όρεξη για δημιουργική και υγιεινή μαγειρική, άλλο τίποτα!

Ξεκίνησα με την πρόθεση να μαγειρέψω μπριάμ φούρνου, με μελιτζάνες από τον κήπο μου (ναι, οι μελιτζανιές καλά κρατούν κι ας μπήκαμε στο χειμώνα), κολοκυθάκια και πατάτες. Τις πατάτες, όμως, τις τελείωσα προχτές, με την κοτόσουπα, οπότε, αντί για πατάτες, θα βάλω πέρκα! Εννοείται ότι δεν θα μαγειρέψω μπριάμ. Κάτι προς το φιλέτο πέρκας πλακί με μπόλικα λαχανικά, θα ψήσω, το οποίο γευστικά δεν απέχει πολύ από το μπριάμ. Οπότε, θα αξιοποιήσω και το μισό μπροκολάκι που έχει ξεμείνει στο συρτάρι του ψυγείου.

Σοβαρευόμαστε και περιγράφουμε υλικά και ποσότητες.

ΦΑΝΟΥΡΟΠΙΤΑ 2013

Η μητέρα μου γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου. Ανήμερα του Αγίου Φανουρίου φανερώθηκε σ’ αυτή τη ζωή. Αποχώρησε 6 Ιανουαρίου. Ανήμερα των Φώτων αναλήφθηκε στους ουρανούς. Την χαρακτήριζε μια αγνότητα, μια γήινη αγιοσύνη και η χαρά της ζωής.  Μεγάλωσε στο Παγκράτι. Κάθε χρόνο, καθ’ όλη τη διάρκεια των παιδικών μου χρόνων, την παραμονή του Αγίου Φανουρίου πηγαίναμε, οικογενειακά, στην εκκλησία του Αγίου Φανουρίου στο Παγκράτι, με την πίτα που έφτιαχνε η κυρία Στέλλα – φίλη και γειτόνισσα των γιαγιάδων –  για τη μαμά μου και τη «διαβάζαμε», ξεκινώντας να γιορτάζουμε τα γενέθλια της μαμάς από την παραμονή τους.

Η συγκεκριμένη πίτα φτιάχνεται για να προσφερθεί. Τη μισή πίτα, τη μοιράζαμε στην εκκλησία. Την υπόλοιπη, την παίρναμε στο σπίτι, για εμάς και όσους θα μας επισκέπτονταν. Το ίδιο εξακολουθούμε να κάνουμε, μέχρι σήμερα. Είναι πολύ όμορφη η ανταλλαγή κομματιών πίτας, στο προαύλιο της εκκλησίας, μετά τη λειτουργία.

ΛΗΓΜΕΝΟΙ ΓΙΓΑΝΤΕΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Γίγαντες με πατάτες-άνευ του προαιρετικού μαϊντανού-

Έχω εμπνευσθεί, μαγειρέψει, σημειώσει, φωτογραφίσει και συμφάγει δεκάδες καινούριες συνταγές, από την ψήφιση του Μνημονίου Νο.1 μέχρι σήμερα. Πού διάθεση να τις αναρτήσω στην νόστιμή μου ενότητα Cucina Povera… Ο κόσμος να χάνεται κι εγώ να συνταγογραφώ βρώσιμα, δεν μου πήγαινε το χέρι… Σήμερα όμως, από χτες, για την ακρίβεια, με φωνάζουν από τα ράφια των μεγάλων σουπερμαρκετικών αλυσίδων όλα τα ληγμένα, προκαλώντας με να τα επεξεργαστώ στις κατσαρόλες μου. Προφανέστατα, μόνο στις μεγάλες αλυσίδες πώλησης τροφίμων θα μπορεί κανείς να προμηθεύεται ληγμένα επί πληρωμή. Το μίνι μάρκετ της γειτονιάς μου δεν διαθέτει ληγμένα. Ή τα επιστρέφει, ή ξεμένουν στο ράφι, οπότε τα πετάει σιχτιρίζοντας την τύχη του για τη ζημιά του. Δεν τα κερνάει καν. Είναι προσβολή. Αν είναι να κεράσει, προσφέρει, με την καρδιά του, από τα φρέσκα.

Τα μαγειρέματά μου τα αρχειοθετώ κι εγώ, σε στικάκι. Το φυλάω κλειδωμένο στο συρτάρι μου κι εγώ. Κι εγώ, το ανοίγω όποτε χρειάζεται να προσθαφαιρέσω μαγειρικές ή να επέμβω και ν’ αλλάξω τις καταχωρημένες συνταγές. Έτσι συνηθίζεται στους κύκλους ημών των μαγειρευόντων.

Τα διεθνή βραβεία μαγειρικής είναι τα αστέρια Michelin, ενώ τα ντόπια είναι οι  γαστρονομικοί χρυσοί σκούφοι. Χρυσό σκούφο δεν θα πάρω, γιατί απονέμεται σε σεφ εστιατορίων. Ούτε αστέρι Michelin θα λάβω ποτέ, για τον ίδιο λόγο. Μαγειρεύω στην κουζίνα μου για τους δικούς μου και για τους φίλους μου. Τσάμπα και ιδιωτικά. Πιο εύκολο μου είναι να πάρω το Νόμπελ της Ειρήνης, παρά αστέρι και σκούφο. Διότι το Νόμπελ της Ειρήνης απονέμεται με βάση τα παγκοσμιοποιημένα συμφέροντα, άρα βάσει των τάσεων των αγορών. Αντίθετα με το αλαλούμ του Νόμπελ Ειρήνης, η γαστρονομία είναι σοβαρή υπόθεση και οι βραβεύσεις λαμβάνουν χώρα με αυστηρότατα και υψηλά κριτήρια.

Ένα στομάχι που πεινάει, γουργουρίζει. Είναι αναστατωμένο. Ένα στομάχι χορτάτο γαληνεύει. Οπότε, οι θρεπτικώτατες και νοστιμότατες συνταγές μου, ως ειρηνοποιές, θα μου χαρίσουν το επόμενο Νόμπελ της Ειρήνης! Φέτο δεν πρόλαβα. Με πρόλαβε η Ευρωπαϊκή Ένωση. (Μπουχαχαχαχαχαχαχαχάχάχά!!!!)

ΑΧΤΑΡΜΑΣ

Αχταρμά. Αυτό. Ρίχνουνε ό,τι σκατά βρουν μπροστά τους και τ’ ανακατεύουν συνεχώς και βλακωδώς. 

Όσο τ’ ανακατεύουν, τόσο βρωμάνε. Οπότε, αντί να τα πετάξουν στον υπόνομο, να πλύνουν τη λεκάνη και την κουτάλα, να τις αποστειρώσουν και να αποκαταστήσουν τη χρησιμότητά τους, ή έστω, να τις ξεπλύνουν και να τις βάλουν στην ανακύκλωση, τι κάνουν; Απλά, αλλάζουν το χέρι που ανακατεύει τα σκατά. 

Μια ο ένας, μια ο άλλος, κάνουν βάρδια ανακατέματος σκατών. Αυτό το σιχαμένο πράμα, το ονομάζουν δημοκρατική διακυβέρνηση του τόπου.

ΑΦΘΟΝΙΑ ΕΝ ΟΛΙΓΟΙΣ

Η Αφθονία δεν έρχεται από κάποιον απομακρυσμένο πλανήτη. Βρίσκεται γύρω μας και πηγάζει από μέσα μας. Εν τω ευ το πολύ. Με ευδιαθεσία, λοιπόν, με ευχαρίστηση, μπαίνω στην κουζίνα, κάθε φορά που πρόκειται να μαγειρέψω. Όχι επειδή είμαι άτομο ζεν, ούτε επειδή διαλογίζομαι πριν τη μαγειρική. Μου αρέσει πάρα, μα πάρα πολύ το παιγνίδι με τις κατσαρόλες και με τα υλικά. Ναι, παίζω στην κουζίνα μου! Διασκεδάζω δημιουργικά και χαίρομαι το αποτέλεσμα με την οικογένειά μου και με τους φίλους μας. 

Pasta Poveresca - Cucina Povera e inspirata!

Είπαμε: Πενία τέχνας εργάζεται και η πείνα και η βιασύνη επίσης! Το "Σπεύδε βραδέως", δεν ισχύει στην κουζίνα, τουλάχιστον στην δική μου κουζίνα και ιδίως όταν έχει πέσει η πίεσή μου και πρέπει να φάω επειγόντως και συγχρόνως πρέπει να θρέψω την οικογένειά μου.

Ήταν ένα μουντό Σάββατο. Βροχερό. Ήταν περασμένες τρεις το μεσημέρι, δηλαδή, τρεις το απόγευμα με το ευρωπαϊκό μέτρημα της ώρας. Σούπερ μάρκετ δεν είχαμε πάει, αλλά, ευτυχώς, παρά την κρίση που μαστίζει το οικογενειακό πορτοφόλι, ακόμα τα νουλάπια και το ψυγείο έχουν αποθέματα. Δόξα τω Θεώ και ανάθεμα τω μνημονίω! Η εύκολη λύση κινείται στην ακτίνα ομελέττα - ζυμαρικά. Ψήφισα ζυμαρικά!

Την ιστορία της "putanesca" την ξέρει πολύς κόσμος. Η putanesca δεν έχει συνταγή. Είναι η μακαρονάδα που μαγείρευαν οι επί χρήμασι και επί πεζοδρομίω Ιταλίδες εκδιδόμενες τις κρύες νύχτες, μαζεμένες γύρω από πρόχειρες φωτιές που άναβαν στο δρόμο για να ζεσταθούν. Έφερνε, η κάθε κοπέλα το κάτι-τι της, ό,τι είχε η κάθε μιά και φτιάχνανε τη σάλτσα εν των ενόντων. Την έκαναν καυτερή για επί πλέον ζεστασιά και μ' αυτήν περιέχυναν το ζυμαρικό. 

Είπα να μαγειρέψω μια poveresca της τεμπελέσκας. Νόστιμη βγήκε και φάγαμε στο πιτς φιντίλι! Υλικά και συνταγή παρακάτω. Εννοείται, ότι βάζετε ή βγάζετε ό,τι θέλετε και ό,τι διαθέτετε! 

ΔΥΟ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΕΣ ΣΤΟ '11 !!!

Μου άρεσε, από μικρή, να μαγειρεύω. Χαίρομαι να δημιουργώ φαγητά και να τα γεύομαι σ' ένα όμορφα στρωμένο τραπέζι, παρέα με τους αγαπημένους μου. Εκτός από ον δίποδο και άπτερο, είμαι και ον κοινωνικό. Ίσως γι αυτό μ' αρέσει να μαγειρεύω και να γράφω. Οι γιαγιάδες μου και η μαμά μου δεν ήταν παραδοσιακές, γεγονός πολύ ωφέλιμο για την παιδεία και την ανατροφή μου, με ένα αρνητικό στοιχείο, το οποίο απέβη θετικό! Δεν μαγειρεύαμε τα παραδοσιακά φαγητά στις Γιορτές! Δεν ψήναμε κουλουράκια, τσουρεκάκια και μπακλαβάδες στο φούρνο μας! Την πρώτη γεμιστή παραδοσιακή γαλοπούλα την μαγείρεψα εγώ, φοιτήτρια, στα δεκαεννιά μου, καθώς και την πρώτη μαγειρίτσα! Το πρώτο κέικ και τα πρώτα κουλουράκια, επίσης! (Η γιαγιά, πάντα μαγείρευε τους νοστιμότερους λαχανοντολμάδες της Επικράτειας και πολλά άλλα, αλλά ποτέ-ποτέ-ποτέ δεν παίξαμε "πλάθω κουλουράκια με τα δυό μου τα χεράκια", ποτέ!). Παρά το γεγονός ότι δεν υπήρξα γλυκατζού σε καμιά ηλικία, λάτρευα, από παιδί, τη μυρωδιά του γλυκού που ψήνεται στο φούρνο, την οποία είχα αιστανθεί σε... άλλα σπίτια. Ποτέ στο δικό μας! Έτσι, άρχισα να φτιάχνω κέϊκς. Για να μυρίζει το σπίτι γλυκό που ψήνεται! Για την οικογενειακή θαλπωρή της ψημένης ζάχαρης.

CUCINA POVERA... E RAPIDA, ΜΕΡΟΣ Β!

CUCINA POVERA... E RAPIDA, ΜΕΡΟΣ Β!
... Ένα φιλέτο γαλοπούλας

Χάλια μέρα για Ψάρεμα! Μουντή. Ούτως, ή άλλως για ψάρεμα δεν θα πήγαινα, διότι δεν ξέρω να ψαρεύω. Είναι και απασχόληση της υπομονής κι εγώ δεν προλαβαίνω να είμαι υπομονετική, διότι είμαι μια υπεραπασχολημένη και πολυάσχολη εργαζόμενη μητέρα. Χάλια μέρα για οτιδήποτε και η σημερινή και η χτεσινή, διότι προχτές το βράδυ τρακάρισα με ένα φορτηγό και έχω τραυματισμένο το γόνατό μου. Άγιο είχα, γιατί η σύγκρουση ήταν μετωπική! Όποιου του μέλλει να πνιγεί ποτέ του δεν πεθαίνει. Δόξα τω Θεώ, δεν ήταν η ώρα μου να φύγω από τη ματαιότητα αυτού του κόσμου. Μ’ αγαπάει ο Μεγαλοδύναμος και προστατεύει!... Με κουτσό πόδι, αδύνατον εστάθη να κάνω τα εβδομαδιαία μου ψώνια στο σούπερ μάρκετ, οπότε και μια σχετική οικονομία στον οικογενειακό προϋπολογισμό εκάναμε και το μυαλουδάκι μας χρησιμοποιήσαμε επί το δημιουργικότερον! Ουδέν κακόν αμιγές καλού!

CUCINA POVERA-ΠΕΝΙΑ ΜΑΓΕΙΡΙΚΕΣ ΕΡΓΑΖΕΤΑΙ

Χθες, ήταν η Παγκόσμια Μέρα Διατροφής.(16/10/2010)
Σήμερα, η Παγκόσμια Μέρα Κατά της Φτώχειας (17/10/2010)... αυτό το "κατά" δεν μού πάει... θα την προτιμούσα ως Παγκόσμια Ημέρα Υπέρ της Αφθονίας των Αγαθών...
Ας... μαγειρέψουμε κάτι διατροφικά σωστό, με τα φτωχά μας υλικά, προσκαλώντας την αφθονία στο τραπέζι μας. Voila!

Πράξη Πρώτη: Το ριζότο των ξεχασμένων λαχανικών.
Κυριακή. Η κατ’ εξοχήν μέρα οικογενειακών και φιλικών συγκεντρώσεων γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι. Ζωογόνα η ανταλλαγή της ενέργειας όταν συν-τρώμε και συν-πίνουμε με αγαπημένους.

Δύσκολες είναι οι καθημερινές μας, εδώ και αρκετόν καιρό, ενώ προβλέπονται δυσκολότερες μέρες από όλες τις Κασσάνδρες που γυροφέρνουν στις χρηματιστηριακές αυλές και κυρίως στα κανάλια των ΜΜΕ. Μια φυγή από το άγχος, μια διαφυγή από την ανασφάλεια της επόμενης μέρας είναι πια τα Σαββατοκύριακά μας. Κι αυτά, όμως, περιορισμένων δυνατοτήτων, όταν τα πορτοφόλια μας είναι πιο συχνά μισοάδεια, παρά μισογεμάτα. Η μιζέρια πλανάται πάνω από τα κεφάλια μας, κόβει βόλτες στους διαδρόμους των σπιτιών μας και γενικά, χώνεται όπου βρει κενό, σαν κατσαρίδα. Πολλά τ’ άδεια ντουλάπια, τα άδεια ράφια τα άδεια ταμεία, τα ελλιπών προμηθειών ψυγεία, απ’ όπου ζοριζόμαστε να πετάξουμε τα μπαγιάτικα με την ευκολία που τα πετάγαμε πριν μόλις μερικούς μήνες.

Πού θα πάει; Θα συνέλθουμε. Πώς θα συνέλθουμε; Διασκεδάζοντας τις φαινομενικές ελλείψεις μας και τους εικονικούς και εμφυτευμένους φόβους μας.