Το δώρο των Χριστουγέννων

Φάτε μάτια, ψάρια...

Οι εργοδότες του Ιδιωτικού Τομέα υποχρεούνται από τον νόμο στην καταβολή του 13^ου μισθού. Γνωρίζουμε όλοι, ότι οι περισσότεροι μικρομεσαίοι εργοδότες δυσκολεύονται να καταβάλλουν ακόμα και τους μειωμένους μισθούς των υπαλλήλων τους. Οι περισσότεροι μικρομεσαίοι, τονίζω! Πάνω στην αδυναμία αυτών οι οποίοι αποτελούν τη ραχοκοκαλιά και το σώμα της Εθνικής μας Οικονομίας, πατούν και όλοι εκείνοι οι απαράδεκτοι εργοδότες-εκμεταλλευτές των εργαζομένων, ρουφώντας από το προσωπικό τους την αξιοπρέπεια, μαζί με το αίμα του.

Επανέρχομαι. Το Κράτος υποχρεώνει τον εργοδότη του Ιδιωτικού Τομέα στην καταβολή του δώρου των Χριστουγέννων. Ουσιαστικά, τον υποχρεώνει στην καταβολή των ασφαλιστικών εισφορών και του φόρου μισθωτών υπηρεσιών που συνοδεύουν  το «Δώρο». Άρα, λάβει-δεν-λάβει ο εργαζόμενος τον 13^ο μισθό, το Κράτος και τα Ασφαλιστικά Ταμεία εισπράττουν, ή χρεώνουν ληξιπρόθεσμες οφειλές στον εργοδότη.

Πού πηγαίνουν αυτές οι εισφορές και οι φόροι του 13^ου μισθού, του Δώρου Πάσχα και της Καλοκαιρινής άδειας; Κάνουν, προφανώς, φτερά και πετούν ανέμελα σε διάφορους λογαριασμούς, σε αριστοκρατικά κι εξωτικά μέρη του πλανήτη, παράκτια ή μη.

Πάντως, οι συνταξιούχοι, οι οποίοι επί δεκαετίες κατέβαλλαν, υποχρεωτικά και αδιάκοπα, το ποσοστό των εισφορών και των φόρων που τους χρεωνόταν, από κοινού με τους εργοδότες τους, δεν εισπράττουν ούτε 13^ο μισθό, ούτε τον 14^ο. Τι κάνουν γι’ αυτήν την καταλήστευση; Φωνάζουν έξω από Υπουργεία, χτυπώντας στων κουφών τις πόρτες.

Πού πήγαν οι εισφορές και οι φόροι δεκαετιών; Φαγώθηκαν από τους ακόρεστους συνδαιτυμόνες των σκανδάλων και της ξεδιαντροπιάς του πολιτικού μας βίου. Μοιράστηκαν, όπως μοιράζεται το πλιάτσικο, βιαστικά και βουλιμικά, κάνοντας φτερά για τους προορισμούς που όλοι γνωρίζουν και γνωρίζουμε και κανείς δεν αποκαλύπτει. Οι αμετανόητοι πλιατσικολόγοι, λόγω omerta, οι αποχαυνωμένοι φορο-εισφορο-πληρωτές, λόγω βλακείας.

Γκρινιάζουμε, φωνάζουμε, διαμαρτυρόμαστε, αναμασάμε τα δεινά μας μεταξύ μας, καφενειακά και ιντερνετικά, ρίχνοντας κατάρες στους υπεύθυνους, που εμείς διορίσαμε – και εξακολουθούμε να διορίζουμε – για να μας κυβερνούν. Κάνουμε έναν αχταρμά όλων των προβλημάτων που έχουν φέρει την κοινωνία μας σε ανθρωπιστικό και ηθικό αδιέξοδο, αυξάνοντας τη σύγχυση και αποδυναμώνοντας τις πιθανότητες λύσης τους.

Ένα-ένα τα βήματα, αλλιώς γκρεμοτσακίζεσαι. Ένα-ένα τα προβλήματα, αλλιώς τα πολλαπλασιάζεις. Ξεχωρίζουμε τα θέματα. Αξιολογούμε τις προτεραιότητες και διαβάζουμε προσεκτικά το κάθε πρόβλημα, για να βρούμε τη λύση του. Η λύση εμπεριέχεται στη διατύπωση. Οπότε, με καθαρό μυαλό και σαφή πρόθεση,  προχωρούμε στην εξυγίανση της καθημερινότητάς μας. Όχι κατά μόνας. Ούτε όλοι μαζί. Χωρισμένοι σε ομόνοες  ομάδες, οι οποίες θα φέρουν την ευθύνη της πραγματοποίησης ενός στόχου, κάθε φορά.

ΜΙΚΡΟ ΓΙΟΡΤΙΝΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Παραμύθι λέμε, με χρωματιστές εικόνες το συνοδεύουμε...

 Μια φορά κι έναν καιρό, o ένας listeur διέγραφε τον άλλο.

Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς (μη) χειρότερα.

εικονογράφηση ρομαντική, παραμυθένια και γιορτινή... λέμε τώρα...

ΠΚΒ 29/12/12

© Πέγκυ Βάβαλη_κείμενο και φωτογραφίες_29-12-2012

ΜΠΑΤΕ ΣΚΥΛΟΙ ΑΛΕΣΤΕ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

Τα μαγαζιά είναι άδεια, όπως και τα ταμεία τους, όπως και οι τσέπες των πελατών τους, όπως και τα ταμεία των τραπεζών, όπως και τα ταμεία του κράτους. Λεφτά δεν υπάρχουν, ούτε σάλιο, επίσης. Για να πούμε «Λεφτά Υπάρχουν!», πρέπει να τα δούμε εν τη παλάμη. Για να τα δούμε, τα λεφτά, πρέπει να το πάρουμε ανάποδα. Με την όπισθεν και προσεκτικά, γιατί έχει πολλά παρκαρισμένα ο δρόμος. Πάμε λοιπόν, από την ανάποδη: Για να έχουμε λεφτά, πρέπει αυτά να επιστρέψουν στα κρατικά ταμεία, άρα και στις τράπεζες, από εκεί που βρίσκονται σήμερα, ακέραια και με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, ώστε με συνοπτικές και ηθικές διαδικασίες να επιστραφούν στις τσέπες των πελατών των μαγαζιών, ώστε αυτοί να πάνε στα μαγαζιά και να ψωνίζουν αγαθά και έτσι να γεμίζουν τα ταμεία των μαγαζιών και να κάνουν πολλούς κύκλους τα λεφτά, από χέρι σε χέρι και από τσέπη σε ταμείο κοκ. Αυτό το πράμα, το λένε κύκλοι του χρήματος. Όσο περισσότερους κύκλους κάνει το χρήμα, τόσο μεγαλύτερη ανάπτυξη έχει η Οικονομία του κάθε τόπου. Όσο περισσότερο κυκλοφορεί το χρήμα ελεύθερο, τόσο καλύτερα ζουν οι άνθρωποι και αναπτύσσουν τα ενδιαφέροντά τους, τα ταλέντα τους, τον πολιτισμό και τις κοινωνίες τους. Διότι το χρήμα είναι μέσο δίκαιης ανταλλαγής αγαθών και καθ’ ουδένα τρόπο λημνάζον βρωμόνερο ή αραχνιασμένο κειμήλιο σε θαμμένο σεντούκι.

ΔΥΟ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΕΣ ΣΤΟ '11 !!!

Μου άρεσε, από μικρή, να μαγειρεύω. Χαίρομαι να δημιουργώ φαγητά και να τα γεύομαι σ' ένα όμορφα στρωμένο τραπέζι, παρέα με τους αγαπημένους μου. Εκτός από ον δίποδο και άπτερο, είμαι και ον κοινωνικό. Ίσως γι αυτό μ' αρέσει να μαγειρεύω και να γράφω. Οι γιαγιάδες μου και η μαμά μου δεν ήταν παραδοσιακές, γεγονός πολύ ωφέλιμο για την παιδεία και την ανατροφή μου, με ένα αρνητικό στοιχείο, το οποίο απέβη θετικό! Δεν μαγειρεύαμε τα παραδοσιακά φαγητά στις Γιορτές! Δεν ψήναμε κουλουράκια, τσουρεκάκια και μπακλαβάδες στο φούρνο μας! Την πρώτη γεμιστή παραδοσιακή γαλοπούλα την μαγείρεψα εγώ, φοιτήτρια, στα δεκαεννιά μου, καθώς και την πρώτη μαγειρίτσα! Το πρώτο κέικ και τα πρώτα κουλουράκια, επίσης! (Η γιαγιά, πάντα μαγείρευε τους νοστιμότερους λαχανοντολμάδες της Επικράτειας και πολλά άλλα, αλλά ποτέ-ποτέ-ποτέ δεν παίξαμε "πλάθω κουλουράκια με τα δυό μου τα χεράκια", ποτέ!). Παρά το γεγονός ότι δεν υπήρξα γλυκατζού σε καμιά ηλικία, λάτρευα, από παιδί, τη μυρωδιά του γλυκού που ψήνεται στο φούρνο, την οποία είχα αιστανθεί σε... άλλα σπίτια. Ποτέ στο δικό μας! Έτσι, άρχισα να φτιάχνω κέϊκς. Για να μυρίζει το σπίτι γλυκό που ψήνεται! Για την οικογενειακή θαλπωρή της ψημένης ζάχαρης.

ΤΑ ΣΠΙΡΤΑ, ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΣΚΑΡΠΙΝΙΑ ΚΙ Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ

Σήμερα, γιορτή της Γης, γιορτή μεγάλη της Αγάπης και της Αλήθειας, που ασφυκτιούν κλεισμένες σε γυάλινες βιτρίνες καταστημάτων πασπαλισμένες με τόνους συνθετικής καρκινογόνας χρυσόσκονης. Λάμπουν, οι δυο υπέροχες ανθρώπινες ποιότητες, δια της καταναλωτικής απουσίας τους, διανύοντας το μαρτύριο των λαμπιονιών που αναβοσβήνουν τυλιγμένα ασφυκτικά γύρω τους.

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ 2010

Εμένα με παραμυθιάζουν ότι φέτο θα έρθουν τα Χριστούγεννα, ξαφνικά, το άλλο Σάββατο. Σε μια βδομάδα. Εγώ, δεν τους πιστεύω, γιατί δεν είμαι και τόσο χαζή, δα!

Εγώ, πήγα στα μαγαζιά, στο κέντρο της Αθήνας και σε αρκετές συνοικίες γύρω από την Αθήνα, με πρώην εμπορική κίνηση και νυν ενοικιαστήρια, πωλητήρια και λουκέτα. Πήγα στα εμπορικά κέντρα, που τα λέμε και shopping malls, και πουθενά δεν είδα κόσμο να αγοράζει ούτε δώρα, ούτε τίποτα! Ούτε στις βιτρίνες δεν χαζεύει ο κόσμος, αυτές τις μέρες που τις λέμε Άγιες. Εγώ, φέτο, τις βρίσκω μαρτυρικές. Ακόμα και ο Άγιος Βασίλης, δηλαδή ο Santa Clauss της Coca Cola, είναι άνεργος φέτο! Το λέει η Τηλεόραση, στις διαφημίσεις, που είναι ένα από τα πιο ειλικρινή της προγράμματα. Και πολλοί φίλοι μου είναι άνεργοι, και οι φίλοι των παιδιών μου απολύθηκαν από τις δουλειές, στις οποίες είχαν πρόσφατα προσληφθεί, ξεκινώντας τις καριέρες τους.