Τελευταία μέρα του Σεπτέμβρη. Πανσέληνος. Δίχως ρομαντική διάθεση,
δίχως ερωτικούς συνειρμούς, σχεδόν «δίχως θεό», που θα έλεγε και ο Άγγελος
Τερζάκης. Ούτε τα βαμπίρ δεν βγήκαν να ρουφήξουν αίμα προχτές, την Κυριακή.
Κρύφτηκαν κι οι λυκάνθρωποι στις σκοτεινές σπηλιές τους. Ο κόμης Δράκουλας
κλειδαμπαρώθηκε στον τάφο του κι έβαλε και το ταμπελάκι «Μην Ενοχλείτε».
Γενικά, το τελευταίο διάστημα έχει πέσει σύρμα στα αιμοβόρα πλάσματα του
σκότους, κάτι σαν ταξιδιωτική απαγόρευση, ν’ αποφεύγουν τους Ελληνικούς
προορισμούς. Όχι μόνο δεν έχει μείνει σταγόνα αίμα να χορτάσουν την πείνα τους,
αλλά κινδυνεύουν με αποστράγγιση αν εισέλθουν εντός των Ελληνικών συνόρων
χορτάτα.
Κατά τη διάρκεια της Πανσελήνου της 30ης Σεπτεμβρίου
κυκλοφορούσε στην Ελλάδα μια αιμοσταγής τριανδρία, αιμοσταγέστερη του Καρπάθιου
ευγενούς και των ακολούθων του. Αυτή η ανθρωποκτόνος τριανδρία επισκέπτεται την
ηλιόλουστη χώρα σε τακτά και άτακτα χρονικά διαστήματα και συναντιέται με μια
γιαλαντζί τριανδρία ιθαγενών υποχθόνιων πλασμάτων. Η γηγενής τριανδρία έχει
αυθορμήτως αναλάβει να αποστραγγίζει κάθε σταγόνα αίματος από τις φλέβες όλων
των ιθαγενών και κυρίως από τα παιδιά, τα βρέφη και τα αγέννητα και να το
παραδίδει στην επισκέπτρια τριανδρία, την οποία, χάριν συντομίας, θα αποκαλούμε
«Τρόικα». Η αλήθεια είναι, ότι η γιαλαντζί τριανδρία δυσκολεύεται να
απεξαρτηθεί από μια κακή συνήθεια δεκαετιών. Έξις δευτέρα φύσις, για να το πω
επιστημονικά και να πουλήσω μούρη. Οι διάφορες γιαλαντζί τριανδρίες, ανανδρίες
κτλ, είναι εθισμένες να ρουφάνε το αίμα των ωραίων και κοιμωμένων ιθαγενών για
την πάρτη τους. Δεκαετίες τώρα, το ρούφαγαν λίγο-λίγο, μετά
περισσότερο-περισσότερο, ώσπου τέλειωσε. Πάνω που τέλειωσε, μάθανε πως
ρουφιόμαστε πλακώσανε κι οι τρόικες και τα γιαλαντζί βαμπίρ, πάθανε απόγνωση
και ντουβρουτζά.






