ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ

Θλίψη, οργή και πένθος για το σημερινό "ατύχημα", που στέρησε τη ζωή ενός 13χρονου αγοριού και έστειλε στο νοσοκομείο την 9χρονη αδερφούλα του. 

Οι χώροι ψυχαγωγίας αδειοδοτούνται, με διάφορους τρόπους. Ελέγχονται σε τακτά και πυκνά χρονικά διαστήματα από τις αδειοδοτούσες  Αρχές και τους κρατικούς υπαλλήλους υπεύθυνους για την ασφαλή χρήση τους; 

Συνελήφθησαν δυο-τρεις ανεύθυνοι-υπεύθυνοι υπάλληλοι της επιχείρησης. Ο  αδειοδότης κρατικός υπεύθυνος είναι ανύπαρκτος;

ΕΝΑ ΓΙΑΤΡΟ, ΒΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!

Για να εγγραφείς σε κολυμβητήριο, προαπαιτείται εξέταση από γιατρούς (παθολόγο και δερματολόγο) και γνωμάτευση, η οποία να επιβεβαιώνει την καλή σου υγεία. Εφ’ όσον είσαι υγιής, σου επιτρέπεται η κολύμβηση και η χρήση των κοινόχρηστων χώρων της πισίνας. Σωστό και κοινωνικά δίκαιο και ασφαλές.

Για να οδηγήσεις αυτοκίνητο, πριν καν εξεταστεί η οδηγική σου ικανότητα, υποχρεούσαι να προσκομίσεις τις προαπαιτούμενες ιατρικές βεβαιώσεις από οφθαλμίατρο και άλλους ειδικούς, ανάλογα με την κατάσταση της υγείας σου. Σωστό κι αυτό, τόσο για τη δική σου, όσο και για την ασφάλεια του κοινωνικού συνόλου.

Για να κυβερνήσεις την Ελλάδα  δεν προαπαιτείται ιατρική γνωμάτευση από ψυχιάτρους και παθολόγους, τουλάχιστον.

ΜΙΚΡΟ ΡΟΖ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Μια φορά κι ένα καιρό, ήταν ένα ροζ συννεφάκι. 

Το ροζ συννεφάκι ταξίδευε χαμογελαστό πάνω από την σκατοχώρα, ενώ οι γονείς του μικρού ροζ συννεφακίου είχαν γίνει γκρι από το θυμό τους κι ετοιμαζόντουσαν να γίνουν βροχή και να πλύνουν τη σκατοχώρα, αφήνοντας το μικρό ροζ συννεφάκι ορφανό. 

Και ζήσαν αυτοί σκατά κι εμείς σκατόνερα.

Π.Β. 07/04/2014

© κείμενο και φωτογραφίες Πέγκυ Βάβαλη_07-04-2014

ΟΣΑ ΠΑΙΡΝΕΙ Ο ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΜΕ ΤΟ ΠΡΙΟΝΙ

 Αν η Ελληνική Κυβέρνηση ήταν ταινία, θα της έβαζα τίτλο: «Ο ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΜΕ ΤΟ ΠΡΙΟΝΙ».

Αν οι Ελληνικές Κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης ήταν ταινία, θα της έβαζα τίτλο: «ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΦΑΓΟΠΟΤΙ».

Αν η Ελληνική Αριστερά ήταν ταινία, θα της έβαζα τίτλο: «ΕΜΜΑΝΟΥΕΛΛΑ» σε συνδυασμό με τον τίτλο «Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ».

Αν ο Ελληνικός Λαός ήταν ταινία, θα της έβαζα τίτλο: «Η ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΑΜΝΩΝ» (γνωστό και σαν «ΜΟΥΓΚΑ ΣΤΗ ΣΤΡΟΥΓΚΑ»).

Αν η αυτοαποκαλούμενη Ενωμένη Ευρώπη ήταν ταινία, θα της έβαζα τίτλο: «ΚΟΝΑΝ, Ο ΒΑΡΒΑΡΟΣ»

Αν η Τρόικα ήταν ταινία, θα της έβαζα τον τίτλο: «ΞΕΡΩ ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ ΠΕΡΣΙ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ».

Αν οι Αγορές ήταν ταινία, θα της έβαζα τίτλο: «ΠΑΡΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΚΑΙ ΤΡΕΧΑ!» (επί το διεθνέστερον,  «TAKE THE MONEY AND RUN!»).

Η ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣ ΣΦΑΓΗΝ ΑΜΝΩΝ

Αυξήσανε τη φορολογία κινητών και ακινήτων αξιών.

Αυξήσανε το κόστος διοδίων, καθώς και τους σταθμούς τους, στις Εθνικές οδούς.

Αυξήσανε τον αριθμό των υποψηφίων Δημάρχων της Αθήνας και άλλων πόλεων.

Αυξήσανε τα τιμολόγια των ΔΕΚΟ, τα εισιτήρια των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς και το κόστος ζωής στην πτωχευμένη χώρα.

Μειώσανε τις εμπορικές αξίες των ακινήτων, τους μισθούς και τις συντάξεις και όλες τις παροχές, αυτών της Υγείας, της Παιδείας και της Κοινωνικής Πρόνοιας συμπεριλαμβανομένων.

Έτσι, μειώσανε και το δημοσιονομικό έλλειμμα, λένε και το βάφτισαν πλεόνασμα. Δημοσιονομικό, πάντα.

Η ΩΡΑΙΑ ΚΟΙΜΩΜΕΝΗ ΑΡΓΟΠΕΘΑΙΝΕΙ

Αχ, Αγαπητό μου Ημερολόγιο, 

Διαβάζω εκείνα που σου έγραφα, στις 30 του Γενάρη, ως ωραία κοιμωμένη που αργοπεθαίνει.... Στην ίδια κατάσταση βρίσκομαι κι εγώ κι οι υπόλοιποι. Ωραίες κοιμώμενες. Μέσα στον ύπνο τον βαθύ, πάψαμε να παρατηρούμε τα τεκταινόμενα. Κάτι κακιές μάγισσες, μαζί με μερικές κομπλεξικές εκδικητικές μοίρες, κάνουν  πάρτι στο αραχνιασμένο παλάτι, ανενόχλητες κι ακόρεστες. Ξεπούλησαν τα χρυσαφικά και τ' ασημικά, άδειασαν το ταμείο και τώρα σκάβουν να βρουν το θαμμένο θησαυροφυλάκιο και να το αδειάσουν.

Αχ, Αγαπητό μου Ημερολόγιο, γίνε η καλή νεράιδα και στείλε μου τον πρίγκιπά μου να λύσει τα μάγια! Στείλε μου το πουλάκι να μου ψιθυρίσει στ' αυτί τη μαγική τη λέξη, για ' αφυπνισθώ και να ξυπνήσουν κι οι υπόλοιποι από τον λήθαργο κι όλοι μαζί να βάλουμε τις μάγισσες και τις κακιές τις μοίρες στη θέση που τους πρέπει! Κάνε να ξυπνήσουμε και να παραταχθούμε στις θέσεις μας! Το αραχνιασμένο παλάτι τρέμει συθέμελα. Ξηλώνουν και τις μαρμάρινες κολώνες οι παλιόγριες, οι καταρούσες! Ολόκληρο το πρώην ευτυχισμένο βασίλειο αραχνιάζει αφώτιστο. Η μούχλα το πνίγει. Πρέπει να ξυπνήσουμε! 

Π.Β. 03/07/2014

©Πέγκυ Βάβαλη_03-07-2014

Αγαπητό μου Ημερολόγιο,

Από το κακό στο χειρότερο πηγαίνουμε, χωρίς λόγο.

Έχουμε «πτωχοποιηθεί» και καλπάζουμε στην απόλυτη κατάργηση κάθε κεκτημένου αγαθού. Στην απόλυτη κατάργηση της εθνικής και ιδιωτικής μας οντότητας.

Όσοι δεν έχουμε χάσει ακόμα τα σπίτια μας, καλούμαστε να πληρώνουμε φόρους κατά πολύ υψηλότερους των εισοδημάτων μας για να διατηρούμε το «δικαίωμα» να στεγαζόμαστε σε αυτά.

Με λίγα λόγια, υφιστάμεθα μια αδυσώπητη, ανελέητη, ανθρωποκτόνο και εθνοκτόνο φορολογία, για να αποπληρώνουμε, επί εκατό χρόνια, ένα εξωφρενικό δάνειο - αμφισβητούμενης είσπραξης -  και τους τόκους του, το οποίο, μαζί με άλλα αστρονομικά ποσά, ποτέ δεν μεταφράστηκε σε κοινωνικές παροχές, ούτε αξιοποιήθηκε υπέρ των πολιτών.

Όπως πολλά αστρονομικά ποσά, προερχόμενα από την φορολογία και τις ασφαλιστικές και άλλες εισφορές των Ελλήνων Πολιτών, μοιράστηκε, με τη μορφή μιζών, παροχών, συμβάσεων και εκχωρήσεων, σε ημεδαπούς και αλλοδαπούς ημετέρους εκείνων που κρατούν το μαχαίρι και μοιράζονται την πίτα του εθνικού και ιδιωτικού μας πλούτου μεταξύ τους.

Μήπως ήρθε ο καιρός να πάρουμε πίτα και μαχαίρι στα χέρια μας;

Μήπως είναι η ώρα να σταματήσουμε να επιτρέπουμε σε ανθρώπους ανάξιους της εμπιστοσύνης μας να ορίζουν τις τύχες μας;

Έχουμε, ήδη χάσει, άλλος τα πάντα, άλλος μέρος της περιουσίας μας και όλοι μεγάλο μέρος της ευημερίας μας.

Είναι η ώρα - κι ας είναι αργά - να διεκδικήσουμε τα κεκτημένα και βίαια αρπαγμένα - υλικά και κοινωνικά αγαθά μας!

Ας θυμηθούμε, επιτέλους, ότι η λέξη εξουσία σημαίνει εκ της ουσίας!

Σκάω, παρατηρώντας την αυξανόμενη απάθεια! Σαν την «ωραία κοιμωμένη» έχει καταντήσει η «δημοκρατική πλειοψηφία» ενός ολόκληρου λαού!

Η συγκεκριμένη «ωραία κοιμωμένη», όμως, δεν διατηρείται αλώβητη μέσα στο λήθαργό της. Λιώνει και τελειώνει, περιμένοντας τον τυχάρπαστο πρίγκιπα που θα την ξανα-παραμυθιάσει.

Ελπίζω ν’ ακούσει τη συμβουλή που της ψιθυρίζουν τα πουλάκια και τα δέντρα κι όλα τα πλασματάκια του δάσους: «Ξύπνα μόνη σου! Τώρα! Μπορείς!»

Π.Β. 30/01/2014

©Πέγκυ Βάβαλη_30-01-2014

Τη φωτογραφία τη δανείζομαι, με ευχαριστίες από star.gr

Το δώρο των Χριστουγέννων

Φάτε μάτια, ψάρια...

Οι εργοδότες του Ιδιωτικού Τομέα υποχρεούνται από τον νόμο στην καταβολή του 13^ου μισθού. Γνωρίζουμε όλοι, ότι οι περισσότεροι μικρομεσαίοι εργοδότες δυσκολεύονται να καταβάλλουν ακόμα και τους μειωμένους μισθούς των υπαλλήλων τους. Οι περισσότεροι μικρομεσαίοι, τονίζω! Πάνω στην αδυναμία αυτών οι οποίοι αποτελούν τη ραχοκοκαλιά και το σώμα της Εθνικής μας Οικονομίας, πατούν και όλοι εκείνοι οι απαράδεκτοι εργοδότες-εκμεταλλευτές των εργαζομένων, ρουφώντας από το προσωπικό τους την αξιοπρέπεια, μαζί με το αίμα του.

Επανέρχομαι. Το Κράτος υποχρεώνει τον εργοδότη του Ιδιωτικού Τομέα στην καταβολή του δώρου των Χριστουγέννων. Ουσιαστικά, τον υποχρεώνει στην καταβολή των ασφαλιστικών εισφορών και του φόρου μισθωτών υπηρεσιών που συνοδεύουν  το «Δώρο». Άρα, λάβει-δεν-λάβει ο εργαζόμενος τον 13^ο μισθό, το Κράτος και τα Ασφαλιστικά Ταμεία εισπράττουν, ή χρεώνουν ληξιπρόθεσμες οφειλές στον εργοδότη.

Πού πηγαίνουν αυτές οι εισφορές και οι φόροι του 13^ου μισθού, του Δώρου Πάσχα και της Καλοκαιρινής άδειας; Κάνουν, προφανώς, φτερά και πετούν ανέμελα σε διάφορους λογαριασμούς, σε αριστοκρατικά κι εξωτικά μέρη του πλανήτη, παράκτια ή μη.

Πάντως, οι συνταξιούχοι, οι οποίοι επί δεκαετίες κατέβαλλαν, υποχρεωτικά και αδιάκοπα, το ποσοστό των εισφορών και των φόρων που τους χρεωνόταν, από κοινού με τους εργοδότες τους, δεν εισπράττουν ούτε 13^ο μισθό, ούτε τον 14^ο. Τι κάνουν γι’ αυτήν την καταλήστευση; Φωνάζουν έξω από Υπουργεία, χτυπώντας στων κουφών τις πόρτες.

Πού πήγαν οι εισφορές και οι φόροι δεκαετιών; Φαγώθηκαν από τους ακόρεστους συνδαιτυμόνες των σκανδάλων και της ξεδιαντροπιάς του πολιτικού μας βίου. Μοιράστηκαν, όπως μοιράζεται το πλιάτσικο, βιαστικά και βουλιμικά, κάνοντας φτερά για τους προορισμούς που όλοι γνωρίζουν και γνωρίζουμε και κανείς δεν αποκαλύπτει. Οι αμετανόητοι πλιατσικολόγοι, λόγω omerta, οι αποχαυνωμένοι φορο-εισφορο-πληρωτές, λόγω βλακείας.

Γκρινιάζουμε, φωνάζουμε, διαμαρτυρόμαστε, αναμασάμε τα δεινά μας μεταξύ μας, καφενειακά και ιντερνετικά, ρίχνοντας κατάρες στους υπεύθυνους, που εμείς διορίσαμε – και εξακολουθούμε να διορίζουμε – για να μας κυβερνούν. Κάνουμε έναν αχταρμά όλων των προβλημάτων που έχουν φέρει την κοινωνία μας σε ανθρωπιστικό και ηθικό αδιέξοδο, αυξάνοντας τη σύγχυση και αποδυναμώνοντας τις πιθανότητες λύσης τους.

Ένα-ένα τα βήματα, αλλιώς γκρεμοτσακίζεσαι. Ένα-ένα τα προβλήματα, αλλιώς τα πολλαπλασιάζεις. Ξεχωρίζουμε τα θέματα. Αξιολογούμε τις προτεραιότητες και διαβάζουμε προσεκτικά το κάθε πρόβλημα, για να βρούμε τη λύση του. Η λύση εμπεριέχεται στη διατύπωση. Οπότε, με καθαρό μυαλό και σαφή πρόθεση,  προχωρούμε στην εξυγίανση της καθημερινότητάς μας. Όχι κατά μόνας. Ούτε όλοι μαζί. Χωρισμένοι σε ομόνοες  ομάδες, οι οποίες θα φέρουν την ευθύνη της πραγματοποίησης ενός στόχου, κάθε φορά.