ΟΝΕΙΡΟ ΖΩ!

Ούτε εγώ θα πάρω, μανδάμ! Η ακροφιλελέ μανούλα, δεν παίρνει ρίσκο, λέει, για να διασφαλίσει το μέλλον του παιδιού της. Αφού, είναι προφανέστατο, από το σποτάκι, ότι το μέλλον του παιδιού της είναι σκοτεινό, διότι σκοτεινά είναι κάτω από τη φούστα της μαμάς! Κάνει πως νοιάζεται για το μέλλον του παιδιού της, το οποίο ευνουχίζει κανονικά. (Ναι, είναι αγόρι, διότι στα προεκλογικά σποτάκια έχουν μόνο παιδιά και καθόλου κορίτσια!). Το πρότυπο Ελληνίδας μάνας, κατά το σποτάκι, είναι η κυριούλα που του γράφει τις εργασίες και τις εκθέσεις, για το σχολείο, που του ετοιμάζει τις χειροτεχνίες και τις ξεπατικωσούρες και που, φυσικά, του ετοιμάζει τη σάκα!

Μα, σα δεν ντρεπόμαστε, να περνάμε το πρότυπο της μανούλας που δεν αφήνει στο παιδί της περιθώρια ν’ αναπτύξει μια υπεύθυνη προσωπικότητα, σαν τη μέση συνετή Ελληνίδα! Η νόστιμη κυριούλα, που δεν ρισκάρει να επιτρέψει στο παιδί της να έχει την ευθύνη της προετοιμασίας του για το σχολείο, μας νουθετεί και θέλει να μας πείσει ότι νοιάζεται για το μέλλον του μαμάκια της! Τι μέλλον προοιωνίζεται, ανεξαρτήτως κυβερνήσεων, για τα δύστυχα αγοράκια τέτοιων καταδυναστευτικών μαμάδων;

Κι εμείς είμαστε φιλόξενοι άνθρωποι και γεμάτοι απορίες και αμφισβητήσεις για τα τεκταινόμενα, αλλά δεν μας χτύπησε το κουδούνι ο κύριος Αντώνης για μας ενημερώσει ότι παλεύει να μας πείσει πως, αυτή τη φορά, λέει την αλήθεια. Πού ξέρεις, μπορεί να περάσει κι από ‘δώ…

Όνειρο ζω! Δεν μπορεί να είναι αληθινά αυτά που βλέπω σε τηλεοράσεις και διαδίκτυο! Δεν γίνεται αυτά τα προεκλογικά μηνύματα να απευθύνονται σε ενήλικα άτομα!

ΔΕΛΕΜΕΤΗΝΑΛΗΘΕΙΑ ΝΤΟΤ ΤΖΙ ΑΡ

Βουζ ετ σαχλοί!

Βλέπω τον μπαμπά του μικρού Νικόλα, πενήντα χρόνων άνθρωπος και δεν ξέρει να βγάλει μια φωτοτυπία στο άδειο, από εξοπλισμό και ανθρώπινο δυναμικό, γραφείο που εργάζεται. Ένα φωτοτυπικό μηχάνημα έχει ξεμείνει κι ένα τηλέφωνο, που χτυπά μόνο του. Ο τεμπελχανάς υπάλληλος, αντί να κάνει τη δουλειά του, κωλυσιεργεί με τις φωτοτυπίες και μας πεντοζαλίζει με τους ηλίθιους συλλογισμούς του. Πιθανολογώ ότι έχει προκαλέσει ζημιά στο μηχάνημα, έτσι αφηρημένα που το χειρίζεται. Προς στιγμήν, μου δόθηκε η εντύπωση ότι θα έβγαζε φωτοτυπία τον ποπό του. Κρίμα. Θα είχε πλάκα!

Σίγουρα είναι ο μπαμπάς του μικρού Νικόλα! Αμφότεροι ζουν στον περιορισμένο  μικρόκοσμο του τοσοδούτσικου δείκτη ευφυΐας τους, αμφότεροι είναι εκτός ηλικιακού τους τόπου και χρόνου, αμφότεροι είναι φοβικοί και αμφότεροι είναι απολύτως χασομέρηδες, ενδεχομένως και χαραμοφάηδες!

Το αστείο είναι, ότι ο αργόσχολος πενηντάρης – πατέρας του αργόσχολου δεκαοχτάρη – έχει το θράσος ν’ αναφέρεται στις Αγορές, με ύφος οικονομολογικών μεγατόνων, ενώ είναι αμφίβολο το αν γνωρίζει πώς λειτουργεί η λαϊκή αγορά της γειτονιάς του.

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΝΙΚΟΛΑΣ ΚΙ Ο ΚΥΡ-ΑΝΤΩΝΗΣ

Ο μικρός Νικόλας είναι περίπου δεκαοχτάρης. Μαζί με μερικούς συνομηλίκους του, έχει βγει στην πλατεία και παίζει μπάλα με μερικά μικρότερα παιδιά, περίπου δωδεκάχρονα. Ο μικρός Νικόλας είναι ψηλός, αθλητικός, καλοντυμένος και καλοζωισμένος, όπως και οι υπόλοιποι έφηβοι της παρέας του. Μια χαρά παλικάρι δείχνει, μέχρι ν΄ ανοίξει το στόμα του. Ο μικρός Νικόλας, που είναι μεγάλος, μια νοητική υστέρηση την έχει, προφανώς. Αυτό δεν είναι ούτε κακό, ούτε καλό. Είναι γεγονός. Επειδή είμαστε καλοί άνθρωποι και αποδεχόμαστε τη διαφορετικότητα, τον νοιαζόμαστε τον Νικόλα και κατανοούμε την τάση του να παίζει με μικρότερα παιδιά αντί να συγχρωτίζεται με συνομήλικά του αγόρια και κορίτσια.

Ο κύριος Αντώνης, από την άλλη, στην απόγνωση που τον διακατέχει για την απώλεια της καρέκλας και των προνομίων που αυτή του παρέχει, έχει πάρει τους δρόμους της πολιτικής του μοναξιάς και ψάχνει κοινό σε άδειες πλατείες. Αυτόν δεν τον νοιαζόμαστε, διότι ούτε αυτός μας νοιάζεται, αλλά κατανοούμε την καταθλιπτική του μοναξιά. Κατανοούμε, επίσης το γεγονός ότι το στενό του περιβάλλον δεν του επιτρέπει να κυκλοφορεί μόνος και του έχει επιβάλει μια νταμ ντε κομπανί κι έναν κοινωνικό λειτουργό, στις μοναχικές του βόλτες. Έτσι, το στενό του περιβάλλον  προλαμβάνει πιθανό σίλβερ αλέρτ.

Ο μικρός Νικόλας κι η παρέα του, κλωτσάνε, με τα ολοκαίνουργα αθλητικά παπούτσια τους, ανέμελα και άσχετα μια μπάλα, η οποία σκάει, εντελώς τυχαία, στο καλογυαλισμένο σκαρπίνι του καημένου του πρωθυπουργού. Ευτυχώς! Διότι, συνήθως, όταν κάποιος διασχίζει χαλαρά μια πλατεία όπου μια παρέα παίζει με μια μπάλα, τρώει τη μπάλα στη μούρη και ζητάει τα ρέστα από τα παιδιά, κατεβάζοντας ποικιλία καντηλιών και άλλων αντικειμένων από τα ράφια τους!

Στη μικρή, τρυφερή ιστορία μας, όμως, τα πράγματα έρχονται δεξιά, τόσο για τον πρωθυπουργό όσο και για τον μικρό Νικόλα, ο οποίος, σε άλλο διαφημιστικό σποτ, θα μπορούσε να διαφημίζει ανδρικά εσώρουχα και να βγάζει ένα πολύ καλό μεροκάματο. Επίσης, αντί να χαζολογάει στις πλατείες, θα μπορούσε να ξεστραβώνεται σε κάποια βιβλιοθήκη, ή έστω, σε κάποιο φροντιστήριο για μαθητές τρίτης Λυκείου.

ΠΑΡΑΜΥΘΙ-ΜΥΘΙ-ΜΥΘΙ

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια χώρα, φόρα κατηφόρα, πάτος καζάνι, καζάν ντιπί, απόπατος, τούνελ ξεχασμένο από τη Δ.Ε.Η. Μια χώρα του παραμυθιού, ως προς την ομορφιά της και του παραμυθιάσματος ως προς την κοινωνία της.

Είχε έναν καταγάλανο ουρανό κι έναν λαμπερό ήλιο να τη φωτίζει. Τον ήλιο, τα παλιά τα χρόνια, πιάσανε τα πρωτοπαλίκαρα ενός τρελαμένου βεζίρη και τον βάψανε πράσινο. Ποτέ κανείς δεν κατάλαβε γιατί, αλλά, ευτυχώς, ξεθώριασαν οι μπογιές, με τα χρόνια.

Στα βάθη της γης, είχε θησαυρούς αμέτρητους, που οι βεζίρηδες τους κράταγαν κρυφούς από τον λαό, ο οποίος τα πολύ παλιά χρόνια καλλιεργούσε την επιφάνεια της γης και ζούσε καλά με τ’ αγαθά του, αλλά μετά, κάτι έπαθε, που το ονόμασαν αστυφιλία και παράτησε τα χωράφια και τα ζωντανά και συνωστίσθηκε σε τσιμεντένια κουτάκια.

Ήταν, στ’ αλήθεια, μια πανέμορφη χώρα, με δάση καταπράσινα, λίμνες, ποτάμια, θάλασσες, αμμουδερές παραλίες  και νησιά, βουνά, πεδιάδες, κοιλάδες, φαράγγια.

Τα δάση της, κάθε καλοκαίρι τα έκαιγαν απρόσεκτες γιαγιάδες και παππούδες, ή αφηρημένοι καπνιστές και μετά, πάνω στην καμένη γη έκτιζαν πολυτελή σπίτια και ξενοδοχειακά συγκροτήματα διαπλεκόμενοι επενδυτές.

Εν μεγάλη Ελληνική αποικία, 200 π.Χ.

Εν μεγάλη Ελληνική αποικία, 200 π.Χ.

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ' ευχήν στην Αποικία
δεν μέν' η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ' όλο που οπωσούν τραβούμ' εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.

Η ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΟΡΤΗ ΚΑΙ ΠΑΝΗΓΥΡΙ!

Δυο τριαντάφυλλα. Ευωδιάζουν, εμπνέουν, καθαρίζουν τον νου.

Η 17^η Νοεμβρίου δεν είναι γιορτή.  Είναι Ημέρα Μνήμης. Ημέρα Αλήθειας. Α-λήθεια. Μη Λήθη.

Δεν γιορτάζουμε σήμερα την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Ενθυμούμαστε και συλλογιζόμαστε. Συν-λογιζόμαστε. Δεν είναι γιορτή. Μνημόσυνο είναι αυτή η μέρα. Επιβεβαίωση μνήμης του γεγονότος και των ψυχών που αποχώρησαν βίαια και βάναυσα. Επιβεβαίωση αγάπης και κατανόησης της όντως θυσίας τους στο βωμό της ορθής διακυβέρνησης της πατρίδας μας.

Ενθύμηση της ανθρώπινης υπόστασής μας και των ανθρωπίνων ποιοτήτων που οφείλουν να χαρακτηρίζουν τις κοινωνίες των ανθρώπων.

Δεν είμαστε μεμονωμένα απροστάτευτα θύματα του γκλομπ, του χημικού, του δακρυγόνου και της κλωτσιάς. 

ΝΑΙ. ΟΧΙ. ΠΑΡΩΝ. ΣΚΑΤΑ!

ΝΑΙ. ΟΧΙ. ΠΑΡΩΝ. ΣΚΑΤΑ!

Σκατά θα ψηφίζονται στη Βουλή των Ελλήνων, όσο στρογγυλοκάθονται τα ίδια οπίσθια στα βουλευτικά έδρανα.

Μην ξεχάσω να ευχηθώ καλό και παιδαγωγικό ΠΣΚ, με τις αστυνομικές και τις δυνάμεις καταστολής σε εκδικητική δράση κατά των διαφωνούντων με την πλήρη καταστροφή και το μπιρ-παρά ξεπούλημα της χώρας.

Όταν θα έχω νέα από το Manchester σχετικά με το DNA του σκελετού της Αμφίπολης, θα σας ενημερώσω.

Μέχρι να τα ξαναπούμε, κοιμηθείτε ήσυχοι.

Π.Κ.Β. 14-11-2014

κείμενο και φωτογραφίες © Πέγκυ Βάβαλη_2014