Τρίγωνα, Κάλαντα, Ο Υ Σ Τ!

Πάει ο παλιός ο χρόνος,

ας γιορτάσουμε παιδιά

και του χωρισμού ο πόνος,

ας κοιμάται στην καρδιά…

Ναι, καλά!

14.000 φυσικά και νομικά πρόσωπα φοροδιαφεύγουν ποσού 47 δις ευρώ. Οι εισαγγελείς εκδίδουν εντάλματα σύλληψης, οι φοροφυγάδες κάνουν δηλώσεις στα κανάλια με πλάνο στη χειροπέδα και μετά, εκείνοι πηγαίνουν στο σπίτι τους και ζουν καλά κι οι ανώνυμοι πηγαίνουν στην Εφορία και ζουν χειρότερα.

Το επίσημο ποσοστό της ανεργίας είναι 18.7%, ενώ το ανεπίσημο και κανονικό ξεπερνάει το 25%, μην πω 30%! Το είπε, ελπιδοφόρα, ο πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς: «Ένας εργαζόμενος σε κάθε σπίτι!», αλλά μάλλον δεν έπιασε η ευχή.

Οι αυτοκτονίες  αυξάνονται καθημερινά, με τέτοια ταχύτητα που έπαψαν να αποτελούν είδηση. Λιγοστεύουμε επικίνδυνα, πληθυσμιακά και ηθικά.

Γονείς αφήνουν, καθημερινά, τα παιδιά τους σε ιδρύματα κι εκκλησίες, αδυνατώντας να τα ταΐσουν. Η Ελλάδα, που φημιζόταν για την οικογενειακή συνοχή, για την αρνησικοπία του ομφάλιου λώρου και τη συγκατοίκηση στο πατρικό πολύ μετά την ενηλικίωση των παιδιών, έφτασε ν’ αποχωρίζεται τα παιδιά της σπαραχτικά.

ΜΠΑΤΕ ΣΚΥΛΟΙ ΑΛΕΣΤΕ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

Τα μαγαζιά είναι άδεια, όπως και τα ταμεία τους, όπως και οι τσέπες των πελατών τους, όπως και τα ταμεία των τραπεζών, όπως και τα ταμεία του κράτους. Λεφτά δεν υπάρχουν, ούτε σάλιο, επίσης. Για να πούμε «Λεφτά Υπάρχουν!», πρέπει να τα δούμε εν τη παλάμη. Για να τα δούμε, τα λεφτά, πρέπει να το πάρουμε ανάποδα. Με την όπισθεν και προσεκτικά, γιατί έχει πολλά παρκαρισμένα ο δρόμος. Πάμε λοιπόν, από την ανάποδη: Για να έχουμε λεφτά, πρέπει αυτά να επιστρέψουν στα κρατικά ταμεία, άρα και στις τράπεζες, από εκεί που βρίσκονται σήμερα, ακέραια και με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, ώστε με συνοπτικές και ηθικές διαδικασίες να επιστραφούν στις τσέπες των πελατών των μαγαζιών, ώστε αυτοί να πάνε στα μαγαζιά και να ψωνίζουν αγαθά και έτσι να γεμίζουν τα ταμεία των μαγαζιών και να κάνουν πολλούς κύκλους τα λεφτά, από χέρι σε χέρι και από τσέπη σε ταμείο κοκ. Αυτό το πράμα, το λένε κύκλοι του χρήματος. Όσο περισσότερους κύκλους κάνει το χρήμα, τόσο μεγαλύτερη ανάπτυξη έχει η Οικονομία του κάθε τόπου. Όσο περισσότερο κυκλοφορεί το χρήμα ελεύθερο, τόσο καλύτερα ζουν οι άνθρωποι και αναπτύσσουν τα ενδιαφέροντά τους, τα ταλέντα τους, τον πολιτισμό και τις κοινωνίες τους. Διότι το χρήμα είναι μέσο δίκαιης ανταλλαγής αγαθών και καθ’ ουδένα τρόπο λημνάζον βρωμόνερο ή αραχνιασμένο κειμήλιο σε θαμμένο σεντούκι.

Β α ρ έ θ η κ α!

-         Άκου, βαρέθηκα. Β α ρ έ θ η κ α!

-         Τι βαρέθηκες;

-         Την ηλίθια ενημέρωση, απ’ όπου κι αν προέρχεται. Την κοροϊδία που εισπράττω κατάμουτρα, από παντού! Η λίστα των μεγαλο-οφειλετών του Δημοσίου, θα δημοσιευθεί, δεν θα δημοσιευθεί; Στα παλιά μου τα παπούτσια! Καλλιεργούμενος και καθοδηγούμενος κανιβαλισμός. Ευχαριστώ, δεν θα πάρω! Θέλω και τη λίστα των υπευθύνων για τη μη είσπραξη των οφειλών των μεγαλο-οφειλετών. Καθώς, δε, ο μεγαλύτερος μεγαλο-οφειλέτης του Δημοσίου είναι το ίδιο το Δημόσιο, μού ‘ρχεται να πάρω τις βρεγμένες σανίδες και ν’ αρχίσω να μοιράζω σανιδιές! Οι επόμενοι μεγαλύτεροι μεγαλο-οφειλέτες είναι «ανύπαρκτοι» και «παράκτιοι». Οπότε, φτιάχνουμε μια λίστα, πολυδιαφημισμένη, με τους αμέσως μεγαλύτερους των προηγουμένων, αποτελούμενη από μπόλικους μακαρίτες κι άλλους τόσους πτωχευμένους. Να ‘χει ο ηλίθιος λαός να χαιρεκακεί, σου λέει και να παραμυθιάζεται ότι του παρέχουμε Κράτος Δικαίου. Κολοκύθια. Μασάει η κατσίκα ταραμά;

-         Α, μπα! Ξέρεις πόσο έχει πάει ο ταραμάς, καλέ;

-         Ο άσπρος ή ο ροζ; Τον ροζοπορτοκαλί να παίρνεις. Είναι πιο φτηνός και φτουράει.

Η Ελλάδα, φτώχυνε, Διομήδη μου!

Την περσινή, 37^η καλησπέρα μου (*), καλέ μου φίλε, εν ψυχρώ δολοφονημένε, την έκλεινα λέγοντάς σου «Και του χρόνου, Διομήδη.»

Σήμερα, απόψε, είναι ακριβώς ένα χρόνο μετά. Είναι η 38^η καλησπέρα μου, από ‘δώ στην διάσταση που βρίσκεσαι. Διομήδη μου, φέτο, η κυρία που έχει καταλάβει το Υπουργείο Παιδείας και δια Βίου Μάθησης –  τώρα δεν το λένε Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, αλλά, όπως και να το λένε, εξακολουθεί να είναι βαριά άρρωστη η Παιδεία στην Ελλάδα – δήλωσε, αναιδέστατα,  ότι δεν θα καταθέσει στεφάνι στο Πολυτεχνείο, στη μνήμη των νεκρών που, άλλοι τιμούμε κι άλλοι καπηλεύονται ασύστολα. Αυτή η αγέλαστη κυρία, με το πέτρινο πρόσωπο, δήλωσε πως δεν θα σας τιμήσει με την στεφανοφόρο παρουσία της, διότι «δεν έχει απολύτως κανένα νόημα να γίνονται καταθέσεις στεφάνων με τη συνοδεία είτε της αστυνομίας είτε των κομματικών υποστηρικτών» είπε, φοβούμενη πιθανότατα, ότι ούτε οι μπάτσοι της ενισχυμένης προσωπικής της φρουράς, ούτε τα αλεξίσφαιρα γιλέκα, ούτε τα κομματόσκυλα θα είναι αρκετά και ικανά για να την προστατεύσουν από τη λαϊκή οργή, την οποία απαξιωτικά αποκαλεί «εκτός δημοκρατικών ορίων ενέργειες δυναμικών μειοψηφιών».

Μέσα στους δώδεκα μήνες που μεσολάβησαν από τη προηγούμενη επικοινωνία μας, αιώνια έφηβέ μου φίλε, η Δημοκρατία, για την οποία θυσιάστηκες στο Κράτος που σε δολοφόνησε, βιάζεται ασύστολα και ασταμάτητα από τους κυβερνώντες και τους αγοραίους εταίρους τους.

Να σου πω μια ιστορία?

"Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ το τσίρκο, και στο τσίρκο μου άρεσαν πιο πολύ τα ζώα. Μου έκανε τρομερή εντύπωση ο ελέφαντας που, όπως έμαθα αργότερα, είναι το αγαπημένο ζώο όλων των παιδιών. Στην παράσταση, το θεόρατο ζώο έκανε επίδειξη του τεράστιου βάρους του, του όγκου και της δύναμής του.

Όμως, μετά την παράσταση και λίγο προτού επιστρέψει στη σκηνή, ο ελέφαντας στεκόταν δεμένος συνεχώς σ΄ ένα μικρό ξύλο μπηγμένο στο έδαφος. Μια αλυσίδα κρατούσε φυλακισμένα τα πόδια του. Ωστόσο, το ξύλο ήταν αληθινά μικροσκοπικό κι έμπαινε σε ελάχιστο βάθος μέσα στο έδαφος.

Κύριε Ελέησον!

Αγαπητό μου Ημερολόγιο,

Κατ’ αρχήν, σε παρακαλώ, να μου θυμίζεις, κάθε πρωί, ότι εγώ δεν είμαι η Άννα Φρανκ! Δεν είμαι η, υπό διωγμόν και αφανισμόν, Άννα Φρανκ! Να μού το επιβεβαιώνεις, διότι τα πράγματα είναι πολύ περίεργα, ενώ η περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι άκρως έως σατανικώς εχθρική προς τον πολίτη. Για τον Έλληνα Πολίτη, μιλάω, που είμαι κι εγώ τέτοια και τραβάω τα υπέροχα μαλλιά μου, παρατηρώντας αυτούς που εγώ πληρώνω και πλειοψηφικώς επιλέγω για να διαχειρίζονται τα συμφέροντά μου ως Έθνος και ως Επικράτεια, να με εξαπατούν, να με εκμεταλλεύονται, να με καταληστεύουν και να με ταλαιπωρούν, κοροϊδεύοντάς με μέσα στα μούτρα, απροκάλυπτα πλέον. Μέχρι πριν δυο χρόνια, με κορόιδευαν και με εξαπατούσαν εξ ίσου αναίσχυντα, αλλά το έκαναν κεκαλυμμένα. Με τρόπο. Τώρα πια, ξεσάλωσαν, για τα καλά, Αγαπητό μου Ημερολόγιο και ξεδιάντροπα, μοιράζουν τα ιμάτια της Πατρίδας μου σε τοκογλύφους, αφήνοντας όλες τις κερκόπορτες ανοιχτές για να μπαίνουν και να λεηλατούν ανενόχλητοι οι σύγχρονοι παγκοσμιοποιητές σταυροφόροι.

Σήμερα είναι ένδεκα ενδεκάτου του δύο χιλιάδες ένδεκα. Ελπίζω να αποβεί εθνοσωτήριο έτος.

ONCE UPON A TIME THERE WAS A TAVERN

Once upon a time, not so long ago, there was a tavern, where we used to raise a glass or two. We also used to share a few spare ribs, meat balls, plenty of greek salad, tzatziki and taramosalata, as well as many other dishes of our healthy and tasty national cuisine. I, intentionally, do not mention moussaka, as it is the absolute cliché.

Recently, that tavern closed down. However, there was another tavern in the neighborhood, next to a souvlaki place and not far from the cozy restaurant, where we used to eat with the family and our friends on Sundays. One, by one, all these places closed down. By the end of the summer, there was no tavern or restaurant or fast food place left in our neighborhood. Before last September expired, even the small patisserie shop was an empty place. So was the cute hairdresser’s salon at the corner, next to the remains of the ages ago flourishing video club.

The days when we used to have a parking problem in our neighborhood, are gone by, my friend. Offices, shops and other businesses are closing down, on a weekly basis, leaving us with plenty of available parking space and with this undefined bitter-sweet feeling of nostalgia for the neighbors that we miss. The days when we used to pray, or even fight for a parking space, are gone by, my friend. Now, we pray to see the familiar faces of our neighbors, even the ones we did not use to like, next morning.