ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ, ΤΟΥ ΙΩΣΗΦ ΤΟΥ ΠΑΓΚΑΛΟΥ

Αγαπητό μου Ημερολόγιο,

Μεγάλη Δευτέρα, σήμερα 18 Απριλίου της Εβδομάδας των Παθών του 2011. Του Ιωσήφ του Παγκάλου η γιορτή σήμερα, που το όνομά του σημαίνει "ο Κύριος να προσθέσει". [Ουδεμία σχέσις μετά του Θεοδώρου Παγκάλου, ο οποίος ουδεμία σχέση έχει με το ονοματεπώνυμό του.]

Η ιστορία του μας είναι γνωστή. Ο ενδέκατος γιος του υπέργηρου Ιακώβ και πρωτότοκος της δεύτερης συζύγου του, Ραχήλ, η οποία πέθανε στη γέννα του δεύτερου παιδιού της και δωδέκατου γιου του Ιακώβ, του Βενιαμίν. Οι δέκα μεγάλοι αδελφοί φθονούσαν την αδυναμία του πατριάρχη στον Ιωσήφ. Μη κατορθώνοντας να γίνουν αδελφοκτόνοι, τον πούλησαν σκλάβο σε εμπόρους, οι οποίοι, με τη σειρά τους, τον πούλησαν σκλάβο στον Πετεφρί, Αρχιερέα του Αιγυπτιακού Ιεραρχείου.

Ο Ιωσήφ υπήρξε, ανάμεσα σε άλλα, πανανθρώπινο υπόδειγμα καλοσύνης, μεγαλοψυχίας, ευφυΐας, εφευρετικότητας, διορατικότητας, διοικητικών ικανοτήτων, αφθονίας και ευημερίας. Διέθετε το ψυχικό και νοητικό σθένος να μετατρέπει κάθε φαινομενικά αξεπέραστο εμπόδιο και δυσκολία, σε ευημερία για τον εαυτό του και το λαό που τον τιμούσε με την εμπιστοσύνη του. Κατόρθωσε, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη του Αρχιερέα, να διοικεί εμπνευσμένα και κερδοφόρα το σπιτικό του. Ερμηνεύοντας το όνειρο του Φαραώ, κέρδισε την εμπιστοσύνη του γιου του Άμμωνα και, όχι μόνο έσωσε την Αίγυπτο από την ξηρασία, την πείνα και την καταστροφή, αλλά με την ανατρεπτική και νεωτεριστική διοίκησή του, την οδήγησε σε μεγάλη ευημερία κατά την επταετή περίοδο των Ισχνών Αγελάδων.

Είθε να φωτίζουν και να εμπνέουν τους κυβερνώντες αυτόν τον πλανήτη οι ποιότητες του Ιωσήφ του Πάγκαλου, του Πάνσοφου, του Πανανθρώπου.

Καλή Μεγάλη Εβδομάδα και Αληθινή Ανάσταση, μας εύχομαι, αγαπητό μου ημερολόγιο.

Π.Κ.Β.

18/-4/2011

© Πέγκυ Καρατζοπούλου-Βάβαλη – 2011

ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Είμαι ο Μικρός Πρίγκιπας και η αλεπού και το τριαντάφυλλο.

Είμαι ο Γλάρος Ιωνάθαν κι ο ουρανός του κι θάλασσά του.

Είμαι η Μικρή Γοργόνα κι η αδερφή του Μεγαλέξανδρου.

Με ταλανίζει η αγωνία αν ζει ο Μεγαλέξανδρος κι όλο ρωτώ τα κύματα.

Θα ήθελα να ζει ο Μεγαλέξανδρος κι ο Βουκεφάλας.

Θέλω να τους ακολουθήσω στους δρόμους που χάραξαν και διάβηκαν.

Είμαι η μικρή ιέρεια της Πομπής των Παναθηναίων.

Μα, δεν βλέπω την Αθηνά να οδηγεί την πορεία στο Ναό της.

Το Χρυσελεφάντινο Άγαλμα το τύλιξε η τιμωρημένη Αράχνη στον ιστό της.

Έφυγαν οι γλαύκες κι ήρθαν τα χελιδόνια.

Έχτισαν τις φωλιές τους στ’ αετώματα.

Άδειες φωλιές αποδημητικών πουλιών.

Είμαι εδώ και φωτογραφίζω τα μνημεία του κάποτε.

Είμαι εδώ και ζωγραφίζω τα χαμομήλια που φύονται στο λιγοστό χώμα.

Η Άνοιξη εκδηλώνεται στις γωνιές των αρχαίων μαρμάρων.

Η Αναγέννηση συντελείται στα συντρίμμια.

Η Ανάσταση δηλώνει τη φαινομενικότητα του Θείου Πάθους.

ΠΚΒ – 17-04-2011

© Πέγκυ Καρατζοπούλου-Βάβαλη – 17-04-2011

  

ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ Νο. 2: Γιατί οι λέξεις χάνουν το νόημά τους?

Οι Οίκοι Αξιολόγησης, πώς και από ποιους αξιολογούνται? Πώς νομιμοποιούνται οι Οίκοι Αξιολόγησης να αξιολογούν Κρατικές Οικονομίες? Τι σημαίνει στην τρέχουσα οικονομική ορολογία το ρήμα «αξιολογώ»? Τι σημαίνει το επίθετο «αντικειμενικός-ή-ό» στην ορολογία του Ελληνικού Υπουργείου Οικονομικών και Οικονομίας? Γιατί ο προϊστάμενος υπουργός του εν λόγω υπουργείου προαναγγέλλει αυξήσεις των αντικειμενικών αξιών των ακινήτων, χωρίς να μού εξηγεί τι εννοεί με την έκφραση «αντικειμενική αξία»? Τι σημαίνει το ουσιαστικό «αξία» στη γλώσσα των πολιτικών και των οικονομολόγων που ορίζουν τις πορείες των Εθνικών Οικονομιών, καθώς και της Διεθνούς τοιαύτης? Τα ουσιαστικά: «Κράτος», «Οικονομία», «Αγορά», «Κοινωνία», από πότε και γιατί είναι συνώνυμα? Γιατί ο κύριος πρωθυπουργός συνομιλεί για την τύχη της οικογενειακής μου περιουσίας με το κύριο Soros, πίσω από την πλάτη μου? Πόσο αυθόρμητες είναι οι πρόσφατες εξεγέρσεις των αφρικανομουσουλμανικών χωρών? Γιατί η Ιαπωνική εταιρεία που τα έκανε θάλασσα με τους πυρηνικούς της αντιδραστήρες στη σεισμογενή και αγρίως σεισμόπληκτη χώρα, πετάει τα ραδιενεργά νερά της στον Ειρηνικό Ωκεανό, χωρίς καμιά αντίδραση εκ μέρους της τόσο δραστήριας, κατά τ’ άλλα, Διεθνούς Κοινότητας? Γιατί οι Οίκοι Ανοχής λέγονται έτσι, επισήμως? Για τον ίδιο λόγο που οι Οίκοι Αξιολόγησης λέγονται έτσι επισήμως?

Π.Κ.Β.

05/04/2011

© Πέγκυ Καρατζοπούλου-Βάβαλη – 05-04-2011

ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ No.1: Ποιος εικάζει ότι συναινώ?

Τα ζωτικά μου όργανα σε ποιόν ανήκουν? Με ποια εξουσιοδότηση αποφασίζει ένας Υπουργός Υγείας αν θα ταφώ λειψή ή ολόκληρη? Γιατί, ξαφνικά, καλούμαι να υπογράψω Υπεύθυνη Δήλωση, στην περίπτωση που διαφωνώ με την απόφαση του Υπουργείου Υγείας περί της τύχης του δικού μου πτώματος και των περιεχομένων του? Ποιος εικάζει ότι συναινώ? Πώς τεκμαίρεται η συναίνεσή μου? Ποιος μου διασφαλίζει ότι αν μού συμβεί κάτι σχεδόν «μοιραίο», δεν θα με πετσοκόψουν πριν προσπαθήσουν να με επαναφέρουν, πριν προλάβει να «σηκώσει ψηλά τα χέρια η Ιατρική Επιστήμη» και χωρίς να δοθεί η δυνατότητα στους δικούς μου να προσευχηθούν να γίνει το θαύμα και να κάνουν και κανένα τάμα υπέρ της επαναφοράς μου στους ζωντανούς? Ποιος είναι σε θέση να μού επιβεβαιώσει ότι δεν θα δράσουν κυκλώματα αγοραπωλησίας φρέσκων, σπαρταριστών ζωτικών οργάνων στις Εθνικές οδούς, στις Εντατικές Μονάδες των Νοσοκομείων και στους τόπους ξεκαθαρίσματος λογαριασμών? Ποιος σκέφτηκε να ανακινήσει το θέμα της προσφοράς ζωτικών ανθρωπίνων οργάνων σήμερα, τώρα, αυτή την εποχή της ύφεσης και της επικίνδυνης στέρησης? Ποιος παίζει με τα νεύρα μας, τέτοιες μέρες, που η πείνα έχει στρογγυλοκαθήσει στις τραπεζαρίες των περισσότερων  νοικοκυριών της χώρας? Γιατί, αντί να πάψουμε να τρωγόμαστε μεταξύ μας μεταφορικά, επιδιώκουμε να φαγωθούμε μεταξύ μας κυριολεκτικά? Γιατί να μη συνεχίσει να είναι στη διακριτική ευχέρεια του κάθε συνειδητού και ευσυνείδητου πολίτη η απόφαση να γίνει δωρητής των ζωτικών του οργάνων? Γιατί το Υπουργείο Υγείας της πατρίδας μου, αντί να δίνει προτεραιότητα στην υγεία μου και στην περίθαλψή μου, μού βάζει μακάβριες ιδέες? Γιατί μού λένε στα μούτρα ότι ακόμα και μετά θάνατον θα μού κάνουν τη… ζωή δύσκολη?

Π.Κ.Β.

31-03-2011

© Πέγκυ Καρατζοπούλου-Βάβαλη 2011

Τη φωτογραφία τη δανείστηκα από το site e.orfeas.gr, το οποίο ευχαριστώ.

Αγαπητό μου Ημερολόγιο, Καλή Εβδομάδα!

Αγαπητό μου Ημερολόγιο, Καλή Εβδομάδα!

Δευτέρα πρωί, 28 Μαρτίου 2011, μετά από ένα καθόλου εορταστικό και αμφιβόλως πατριωτικό Εθνικό Εορταστικό Τριήμερο.

Οι πυρηνικές καταστροφές, κυριολεκτικά απροσμέτρητες, καθώς οι επαΐοντες τσακώνονται αν η μόλυνση του περιβάλλοντος είναι 10.000.000 φορές, ή 10.000 φορές πάνω από το όριο της ασφαλούς αναπνοής. Οι απώλειες σε ανθρώπινες ζωές και οι υλικές ζημιές από την θεομηνία του σεισμού και του τσουνάμι που χτύπησε την Ιαπωνία, ακόμα καταμετρώνται.

Ο πόλεμος στη Λιβύη συνεχίζεται. Ξεκίνησε σαν λαϊκή εξέγερση κατά του Καντάφι και του Κανταφισμού. Εξελίχτησε σε εμφύλιο μεταξύ Κυβερνητικών Δυνάμεων και αντικαθεστωτικών. Μεταλλάχτηκε σε Πολέμο μεταξύ των αμφιβόλου συμμαχικότητας Συμμαχικών Δυνάμεων και των ηθικά και υλικά εξασθενημένων Κανταφικών Δυνάμεων.

ΟΙ ΡΥΘΜΙΣΤΕΣ

Αντιδραστήρας Νο3, με ενεργό ραδιενεργό πλουτώνιο. Πρόβλημα Ιαπωνικό. Χιλιάδες οι νεκροί, περισσότερες χιλιάδες οι αγνοούμενοι από το – σαν ειδικό εφέ ταινίας καταστροφής – τσουνάμι και τον σεισμό των 9 Ρίχτερ που χτύπησε στην Ιαπωνία, ανισορροπώντας ολόκληρο τον Πλανήτη. Θεομηνία το φυσικό φαινόμενο και ανθρώπινη αλαζονεία το προβληματικό πυρηνικό εργοστάσιο.

Αντιδράσεις σ’ ολόκληρη τη Γη για το συνεχές έγκλημα που τελείται στη Λιβύη μεταξύ Κανταφικών και Αντι-Κανταφικών φυλών. Ούτε οι μεν ούτε οι δε φοβούνται το βίαιο θάνατο, μέσω του οποίου λαμβάνουν το χρίσμα του μάρτυρα του Ισλάμ. Έχει αγριέψει η Αφρική. Η Μεσόγειος φουρτουνιασμένη από το επικείμενο πολιτικο-κοινονικο-θρησκευτικο-οικονομικο-πετρελαϊκό τσουνάμι που απειλεί τον Πλανήτη.

Εν τω μεταξύ, οι «Ρυθμιστές» παίζονται στους κινηματογράφους όλης της Γης συγχρόνως, όπως συμβαίνει με όλα τα καλά προετοιμασμένα blockbusters, εδώ και μερικά χρόνια, με τη μέθοδο του day and date, δηλαδή, μ’ ένα σμπάρο όλα τα τρυγόνια! Πάνε τα τρυγόνια! Εξαφανίστηκαν από τις παγκοσμιοστοχευμένα πολυβόλα της κινηματογραφικής, μάλλον, οπτικοακουστικής βιομηχανίας.

ΒΙΑ: ΛΕΞΗ, ΠΡΑΞΗ, ΘΕΟΤΗΤΑ

Στην Αρχαία Ελληνική Γλώσσα, η λέξη «βία», η οποία δεν έχει πληθυντικό αριθμό, σήμαινε, κατ’ αρχήν, τη δύναμη, σωματική και πνευματική, την ισχύ, το σθένος, την αλκή, ενώ,  «βίαιος» χαρακτηριζόταν ο γενναίος, ο ανδρείος. Στη συνέχεια, η λέξη χρησιμοποιήθηκε για να χαρακτηρίσει την κατάχρηση της δύναμης, τον εξαναγκασμό, την βαρβαρότητα, την πίεση (υλική, ψυχική, συναισθηματική, νοητική)  που ασκεί κάποιος, ή κάτι, σε κάποιον άλλο-ους για να επιβάλλει τη θέλησή του. Σημαίνει, επίσης και τη σπουδή, ως βία-βιασύνη.

Η Βία, το Κράτος, ο Ζήλος και η Νίκη ήταν οι πιστοί και τιμημένοι ακόλουθοι του Δία, του θεού των θεών, τον οποίο είχαν υποστηρίξει κατά την Τιτανομαχία, παίζοντας σημαντικό ρόλο για την τελική επικράτησή του. Στην τραγωδία του Αισχύλου «Προμηθεύς Δεσμώτης», το Κράτος, σαν προσωποποίηση της ωμής άσκησης εξουσίας και η Βία, σαν εξαναγκασμός επί της ελεύθερης βούλησης του Ανθρώπου, συνεργούν με τον Ήφαιστο δένοντας τον Προμηθέα στα βράχια του Καυκάσου, κατ’ εντολή του Δία.

Σήμερα, η Βία, με την έννοια του βάρβαρου, έκνομου εξαναγκασμού, λατρεύεται σαν θεότητα και χρησιμοποιείται σαν πρακτική από ένα μικρό, ελάχιστο ποσοστό του πληθυσμού της Γης, το οποίο, μέχρι σήμερα, ορίζει τις τύχες των κατοίκων αυτού του πλανήτη.

Οι βίαιες πρακτικές, υψηλής εξέλιξης, ευρέως φάσματος και ευφάνταστης ποικιλίας, συναντώνται σε όλες τις φάσεις και εκφράσεις της καθημερινότητας των σημερινών κοινωνιών, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης. Από τη Λιβύη, το Μπαχρέιν και την Αίγυπτο, ως τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής,