ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

Του Αγίου Αθανασίου, μεγάλη η χάρη του και μεγάλη έννοια η Αθανασία, άπιαστη. Χρόνια Πολλά στις φέρουσες  αυτό το υπέροχο όνομα, καθώς και στους φέροντες!
Σήμερα γιορτάζει και ο "ποιός Θανάσης?". Όλοι εκείνοι, δηλαδή, που: 

α) Φροντίζουν ξεφεύγουν της προσοχής μας και να δρουν για προσωπικό όφελος, αδιαφορώντας για τις ζημιές που ενδεχομένως προκαλούν σε τρίτους.

β) Αποποιούνται των ευθυνών τους, κρυπτόμενοι πίσω από την ανωνυμία, ή την εν κρυπτώ ζημιογόνα δράση.

γ) Εξαλείφουν τις παρανομίες τους με νομοθετικές ρυθμίσεις, μεταλλάσσοντάς τες σε "ποιοί Θανάσηδες?"

Να ζήσουμε, να τους θυμώμαστε όταν το "Ποιός Θανάσης?" καταφέρουμε να το μετατρέψουμε αποκαλυπτικά σε: "Νάτος ο Θανάσης!"

Π.Κ.Β. 18/01/2012
©Πέγκυ Βάβαλη_18-01-2012

Κανένας εναντίον Τσακ Νόρις

Η Στατιστική δεν μού άρεσε, από την πρώτη μέρα που συναντηθήκαμε, προπτυχιακά. Δεν μού άρεσε απ’ όταν ήμουν πιτσιρίκα. Για να ακριβολογώ, δεν μού άρεσε ποτέ! Όταν ήμουν παιδάκι, με τρόμαζαν οι στατιστικές πιθανότητες. Άκουγα τους μεγάλους να μιλάνε, ένα βράδυ στο σαλόνι με το γιατρό, τότε που ήταν άρρωστη η θεία Καλλιόπη, να τον ρωτούν για τις «πιθανότητες» και να τους απαντάει ότι «οι στατιστικές μελέτες» της δίνουν ένα με δύο μήνες ζωής. Οι στατιστικές είχαν αποφασίσει να τη σκοτώσουν, την καλή μου θεία. Οι στατιστικές ήταν πολύ φοβιστικά πράματα. Με τρόμαξαν εκείνο το βράδυ, που κλεισμένη στο παιδικό μου δωμάτιο έκλαιγα γοερά και παρακαλούσα τον Θεούλη να σκοτώσει τις στατιστικές, πριν προλάβουν να κλέψουν τη ζωή της θείας μου, που ήταν η μαμά του μοναδικού μου ξαδέρφου. Ο Γιαννάκης έμεινε ορφανός.  

Μεγαλώνοντας και κατανοώντας τους τρόπους με τους οποίους μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν αριθμοί και μετρήσεις για να ωφελήσουν μια ή περισσότερες ομάδες ανθρώπων, παραπλανώντας τους υπόλοιπους, αποφάσισα ότι η Στατιστική δεν είναι Επιστήμη και ποτέ δεν εμπιστεύτηκα τα αποτελέσματα των μετρήσεών της. Άριστα πήρα και στη Στατιστική και στην Οικονομετρία, γεγονός που ενίσχυσε την απέχθειά μου για την πρώτη και την αρνητική μου εκτίμηση για τη δεύτερη.
 

Όταν έχανα τη μητέρα μου, ο εξαιρετικός επιστήμονας και θεράπων γιατρός της, ένας από τους κορυφαίους πνευμονολόγους των Ηνωμένων Πολιτειών, μου είχε πει «Δεν θα αναφερθώ σε στατιστικές πιθανότητες, διότι οι στατιστικές μας είναι βασισμένες σε μετρήσεις προηγουμένων ετών, που φτάνουν μέχρι τη δεκαετία και δεν λαμβάνουν υπ’ όψη τους την εν τω μεταξύ πρόοδο της Ιατρικής και των άλλων Επιστημών.» Ακόμα και καλοπροαίρετη όταν είναι η Στατιστική, είναι αναξιόπιστη.
 

Κατά τις τελευταίες δεκαετίες, με έμφαση σ’ αυτήν που διανύουμε, έχει εξαπλωθεί σα μολυσματική ασθένεια η δημοσκοπική χρήση των στατιστικών μετρήσεων από Κυβερνήσεις, Αγορές και γενικά από το χρηματοπιστωτικό σύστημα που πνίγει τον πλανήτη. Εφημερίδες και ΜΜΕ, σ’ όλη τη Γη, πολυεθνικές επιχειρήσεις, τράπεζες, οργανισμοί, πραγματοποιούν σφυγμομετρήσεις σε καθημερινή βάση, επί παντός επιστητού. Μια γκαλοπική φρενίτιδα έχει καταλάβει τα κέντρα λήψης αποφάσεων, αποπροσανατολίζοντας την κοινή γνώμη και σπαταλώντας εκατομμύρια ευρώ και δολάρια καθημερινά, σ’ έναν αγώνα επικράτησης ελάχιστων επί των πολλών.

Σσσσσσσσς… ο λαός κοιμάται…

Η χρηματοδότηση που πήραν τα πολιτικά κόμματα για το βάλτε-πλάτη-εθνοσωτήριο-έτος 2011 ανέρχεται στα € 55.000.000, ποσό αυξημένο προκλητικά έναντι του ήδη αστρονομικού ποσού των € 48.000.000 που έλαβαν τα κόμματα για το προηγούμενο πασοκικό έτος λιτότητας, το 2010, ενώ το ποσό που χρωστάνε στις τράπεζες ανέρχεται στα € 240.000.000. Τα πολιτικά κόμματα δανείζονται από τις τράπεζες με εγγύηση τα μελλοντικά τους έσοδα. Εγώ, όμως, δεν κατάφερα να πάρω ούτε ένα ευρώ από την τράπεζα με την οποία συνεργάζομαι εδώ και δεκαετίες, η οποία εγγυάται ανεπιφύλακτα την φερεγγυότητα του φυσικού μου προσώπου, καθώς και τη φερεγγυότητα του νομικού προσώπου της εταιρείας, προτείνοντας ως εγγύηση τα μελλοντικά μου έσοδα. Ούτε εσύ, συμπεραίνω και αυτό ισχύει και για τα μαύρα χρόνια των μεσοπρόθεσμης τοκογλυφικής φοροεπιδρομής, όσο και για τα προηγούμενα χρόνια της φαινομενικής ευημερίας.

Όταν, λοιπόν, οι αγανακτισμένοι φωνάζουν «ΟΥΣΤ», με προτεταμένες τις μούντζες προς το ανθρώπινο δυναμικό που απαξιώνει, με το βουλημικό κατσίκωμά του στα έδρανα, το Ελληνικό Κοινοβούλιο και μαγαρίζει με τις «ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας» δράσεις του, κάθε ιερό και όσιο, γιατί εξανίστανται οι αμφίβολης εντιμότητας καθωσπρεπιστές εκπρόσωποι κι εντεταλμένοι; Από πού ορμώμενος, ο/η κάθε διεφθαρμένος/η-αδιάφθορος/η τολμά να έχει άποψη και να κρίνει την έκφραση της λαϊκής οργής ως ακραία συμπεριφορά κάποιων  μπαχαλομειονοτήτων; Με ποιόν τρόπο πληγώνεται το δημοκρατικό μας πολίτευμα από την αγανακτισμένη κραυγή «Να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή!»; Ποιοι έχουν μετατρέψει το Ελληνικό Κοινοβούλιο σε οίκο ανοχής, κυριολεκτικά και μεταφορικά; 

Οι 300 του Λεωνίδα θυσιάστηκαν για την πατρίδα, για τις απαράβατες αρχές τους! Οι άναρχοι ψηφοθήρες της Βουλής θυσιάζουν ανενδοίαστα και αναιδείαστα το λαό και την κρατική περιουσία στο βωμό ανομολόγητης ανηθικότητας οικονομικών και άλλων βολευτικών συμφερόντων. Αίσχος! Ντροπή! Ξετσιπωσιά! 

Ωραίοι και Έλληνες

PSI, CDS, haircut και πάει λέγοντας, εις άπταιστον Ελληνικήν με αλλόκοτο αξάν. Το χωριό καιγόταν κι η «θου, Κύριε, φυλακή τω στόματί μου» αφού ελούσθη, πήγε να κουρεύεται. Κόκκινο της φωτιάς από τα «Καυτά μέτωπα» που ανοίγουν καθημερινά, πουλάνε ακροαματικότητες και πρωτοσέλιδα, αλλά ενώ οι εντός του μετώπου τσουρουφλίζονται, κανένα κυβερνητικό ή εταιρικό αυτί δεν ιδρώνει. Ζαλιστήκαμε από τις κόκκινες γραμμές, που έμαθαν να τραβάνε όσοι βρίσκουν καρέκλα να παρκάρουν τα οπίσθιά τους, ενώ παράλληλα αποπροσανατολιζόμαστε από τις κοινές γραμμές που προσπαθεί ανεπιτυχώς να ακολουθήσει η τρικομματική ακυβερνησία για να ικανοποιήσει τις ορέξεις της βουλιμικής τρόικας και των αδηφάγων αγορών.

Στο κόκκινο τα οικονομικά της χώρας, της Ευρώπης και των υπολοίπων ηπείρων. Ο λαός ματώνει καθημερινά. Κόκκινο βαθύ το αίμα, που ανεβαίνει στο κεφάλι. Όλα κόκκινα. Ακόμα κι οι σηματοδότες της οδικής κυκλοφορίας κολλάνε στο κόκκινο, μετατρεπόμενοι σε κόκκινα φανάρια για να ταιριάζουν με το κακόφημο φτηνιάρικο σκηνικό. Το μόνο κόκκινο που δεν παρατηρείται πουθενά, είναι το ευγενές κόκκινο της ντροπής. Ξετσιπωσιά.

Δεν εντυπωσιάζομαι από τον ξεδιάντροπο, χυδαίο τρόπο με τον οποίο κυβερνάται η χώρα μου κι  η Εσπερία. Αναμενόμενο ήταν η παράλογα ανεξάντλητη ανοχή μας, να μας οδηγήσει σε τερατώδεις μεθόδους διακυβέρνησης. Όλα χτισμένα στην άμμο, η οποία είναι κινούμενη και φονική.

Αυτό που με εντυπωσιάζει είναι η εμμονή του νεοέλληνα στον ωχαδερφισμό. Τι περιμένουμε για να ανασυγκροτηθούμε και να αναλάβουμε την ευθύνη, συλλογική και ατομική, της κοινής πορείας μας; Της ευημερίας μας.

Όλοι κλαίν’ τον πόνο τους κι ο μυλωνάς τ’ αυλάκι.

 

Ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται μεν, κοντά στα ξερά καίγονται και τα χλωρά, δε, που είναι το ανάποδο του κοντά στο βασιλικό ποτίζεται κι η γλάστρα, η οποία  γλάστρα έχει κάθε δίκιο να διαλαλεί: «Εγώ καλά παντρεύτηκα κι ας κλαίει όποιος με πήρε», παρά το γεγονός ότι η μάνα του τον είχε προειδοποιήσει «ο Θεός να σε φυλάει απ’ το άδικο και από κακιά γυναίκα», αλλά βρήκε ο Φίλιππος το Ναθαναήλ, κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι και όμοιος τον όμοιο κι η κοπριά στα λάχανα, ήρθαν και τακιμιάσανε τα αταίριαστα νιόγαμπρα.

Οι πουτάνες κι οι τρελές έχουν τις τύχες τις καλές, σταυροκοπιώτανε η Βασίλω, ξεχνώντας, όπως κάθε πεθερά, πως ήτονε και νύφη, η οποία Βασίλω, όπου γάμος και χαρά, πρώτη και να’σου τα τσουγκρίσματα με τα σόγια! Βρήκε ο γύφτος τη γενιά του κι αναγάλλιασε η καρδιά του! Αν δε ταιριάζανε, δεν θα συμπεθεριάζανε. Όμως, συμπεθέροι και κουμπάροι, τον πρώτο χρόνο έχουν τη χάρη. Ενώ, κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει, είχαν παραδεχτεί, εξ’ αρχής, πως  ζαβός ζαβή παντρεύτηκε, ζαβά παιδιά θα κάνουν και επαληθεύτηκαν, οι γκαντέμηδες! Διότι είναι γνωστό τοις πάσι πως με στραβό σαν κοιμηθείς, το πρωί θ’ αλληθωρίζεις. Σκόρπισαν σαν του λαγού τα παιδιά, το συγγενολόι, σαν αντίκρισαν τους καρπούς αυτού του καταραμένου γάμου. Από κακή κολοκυθιά, ούτε κολοκυθόσπορο, μουρμούραγαν στο μαιευτήριο.

Ενώ ο κόσμος το είχε τούμπανο, το ζεύγος είχε κρυφό καμάρι, όχι για την τερατογέννηση, αλλά γιατί, είχαν καταφέρει άλλος να γαμεί κι άλλος να πλερώνει, δηλαδή το ακριβώς αντίθετο του: άλλος σπέρνει και τρυγάει, κι άλλος πίνει και μεθάει, καθώς ο γαμπρός ήτο και χαραμοφάης, του τύπου άλλοι σπέρνουν και θερίζουν κι άλλοι τρών’ και μαγαρίζουν, δηλαδή, ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας. Άρπαξε να φας και κλέψε να ‘χεις, έλεγε ο πατέρας του.

Τρίγωνα, Κάλαντα, Ο Υ Σ Τ!

Πάει ο παλιός ο χρόνος,

ας γιορτάσουμε παιδιά

και του χωρισμού ο πόνος,

ας κοιμάται στην καρδιά…

Ναι, καλά!

14.000 φυσικά και νομικά πρόσωπα φοροδιαφεύγουν ποσού 47 δις ευρώ. Οι εισαγγελείς εκδίδουν εντάλματα σύλληψης, οι φοροφυγάδες κάνουν δηλώσεις στα κανάλια με πλάνο στη χειροπέδα και μετά, εκείνοι πηγαίνουν στο σπίτι τους και ζουν καλά κι οι ανώνυμοι πηγαίνουν στην Εφορία και ζουν χειρότερα.

Το επίσημο ποσοστό της ανεργίας είναι 18.7%, ενώ το ανεπίσημο και κανονικό ξεπερνάει το 25%, μην πω 30%! Το είπε, ελπιδοφόρα, ο πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς: «Ένας εργαζόμενος σε κάθε σπίτι!», αλλά μάλλον δεν έπιασε η ευχή.

Οι αυτοκτονίες  αυξάνονται καθημερινά, με τέτοια ταχύτητα που έπαψαν να αποτελούν είδηση. Λιγοστεύουμε επικίνδυνα, πληθυσμιακά και ηθικά.

Γονείς αφήνουν, καθημερινά, τα παιδιά τους σε ιδρύματα κι εκκλησίες, αδυνατώντας να τα ταΐσουν. Η Ελλάδα, που φημιζόταν για την οικογενειακή συνοχή, για την αρνησικοπία του ομφάλιου λώρου και τη συγκατοίκηση στο πατρικό πολύ μετά την ενηλικίωση των παιδιών, έφτασε ν’ αποχωρίζεται τα παιδιά της σπαραχτικά.

ΜΠΑΤΕ ΣΚΥΛΟΙ ΑΛΕΣΤΕ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

Τα μαγαζιά είναι άδεια, όπως και τα ταμεία τους, όπως και οι τσέπες των πελατών τους, όπως και τα ταμεία των τραπεζών, όπως και τα ταμεία του κράτους. Λεφτά δεν υπάρχουν, ούτε σάλιο, επίσης. Για να πούμε «Λεφτά Υπάρχουν!», πρέπει να τα δούμε εν τη παλάμη. Για να τα δούμε, τα λεφτά, πρέπει να το πάρουμε ανάποδα. Με την όπισθεν και προσεκτικά, γιατί έχει πολλά παρκαρισμένα ο δρόμος. Πάμε λοιπόν, από την ανάποδη: Για να έχουμε λεφτά, πρέπει αυτά να επιστρέψουν στα κρατικά ταμεία, άρα και στις τράπεζες, από εκεί που βρίσκονται σήμερα, ακέραια και με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, ώστε με συνοπτικές και ηθικές διαδικασίες να επιστραφούν στις τσέπες των πελατών των μαγαζιών, ώστε αυτοί να πάνε στα μαγαζιά και να ψωνίζουν αγαθά και έτσι να γεμίζουν τα ταμεία των μαγαζιών και να κάνουν πολλούς κύκλους τα λεφτά, από χέρι σε χέρι και από τσέπη σε ταμείο κοκ. Αυτό το πράμα, το λένε κύκλοι του χρήματος. Όσο περισσότερους κύκλους κάνει το χρήμα, τόσο μεγαλύτερη ανάπτυξη έχει η Οικονομία του κάθε τόπου. Όσο περισσότερο κυκλοφορεί το χρήμα ελεύθερο, τόσο καλύτερα ζουν οι άνθρωποι και αναπτύσσουν τα ενδιαφέροντά τους, τα ταλέντα τους, τον πολιτισμό και τις κοινωνίες τους. Διότι το χρήμα είναι μέσο δίκαιης ανταλλαγής αγαθών και καθ’ ουδένα τρόπο λημνάζον βρωμόνερο ή αραχνιασμένο κειμήλιο σε θαμμένο σεντούκι.