ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ ΠΑΤΑΣΣΟΥΝ ΤΗΝ ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗ! (ΤΟ ΑΛΛΟ, ΜΕ ΤΟΝ ΤΟΤΟ, ΤΟ ΞΕΧΑΣΑ…)

Μια σειρά πονηρών προτάσεων κάνουν οι άπληστες τράπεζες στην αχαρακτήριστη κυβέρνηση, με τον ξεκαρφωτικό χαρακτηρισμό «μέτρα για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής». Θέλουν να μαζέψουν – με την βοήθεια της, με το αζημίωτο συνεργαζόμενης υπέρ των συμφερόντων τους, κυβέρνησης – όσο ρευστό απέμεινε στα χέρια των ιδιωτών, των ελευθέρων επαγγελματιών και των μικροεπιχειρηματιών. (Οι ίδιοι οι τραπεζίτες κι οι μεγαλοκαρχαρίες, τα πολλά τα έχουν βγάλει στο εξωτερικό από την αρχή της «οικονομικής κρίσης», βάσει της μακρο-οικονομικής αρχής “Take the money and run!”) 

Σκασίλα, του Πλανητάρχη, μεγάλη και δέκα παπαγάλοι!

Σκασίλα του μεγάλη και δέκα παπαγάλοι, του απερχομένου πλανητάρχη, για την Ελλάδα, πόσο μάλλον για το πολιτικό μέλλον του όποιου θεληματατζή πρωθυπουργίσκου.

Σκασίλα του μικρή και δέκα ποντικοί, του απερχομένου πλανητάρχη, για τα δεινά του Ελληνικού Λαού και για το προαποφασισμένο στα σκοτεινά κέντρα ισχύος τα οποία ανεβοκατεβάζουν στην εξουσία, τόσο τους προέδρους των Μεγάλων Δυνάμεων, όσο και των εξαρτημένων χωρών, ζοφερό τέλος των Ελλήνων Πολιτών.

Ως Pericles made in U.S.A. επιθυμεί να αποχαιρετίσει την Παγκόσμια Κοινότητα, απερχόμενος του αξιώματός του, με φόντο την Ακρόπολη των Αθηνών. Τον συμβολισμό της αρχαίας Αθήνας, της κοιτίδας του Πολιτισμού, της Πόλης της Αθηνάς, όπου γεννήθηκε η Δημοκρατία, θέλησε να χρησιμοποιήσει για να περάσει στην Ιστορία η τελευταία πανηγυρική ομιλία του. Την Αθήνα του 4^ου π.Χ. Χρυσού Αιώνα του Περικλέους, επέλεξε ο απερχόμενος για το gran finale του, επισκεπτόμενος την δύστυχη Αθήνα του 21^ου μ.Χ. Αιώνα της Παγκοσμιοποιημένης Κλεπτοκρατίας.

Πάπαλα; (Μέρος Δεύτερο, έξι χρόνια μετά)

Αυτή η αλητεία με τις περικοπές των συντάξεων, είναι τόσο βαθειά χωμένη στον βούρκο της απάτης, που αποσυντονίζει το μυαλό.

Αυτή, η του κ*λου κοινωνική δικαιοσύνη αναδιανομής του πλούτου, δεν είναι τίποτ’ άλλο από αναδιανομή των προϊόντων της χυδαίας βουλιμικής διαπλοκής, μεταξύ των διαπλεκομένων, που κοντεύουν να σκάσουν από το «φάτε-φάτε!».

Βγαίνουν οι αριστεροφερετζοφόροι μνημονιακοί και μας λένε, πάντα αναιδέστατα, ως είθισται στην πολιτικό γίγνεσθαι αυτής της ακατάπαυστα κακοκυβερνούμενης χώρας, πως μειώνουν μόνον τις συντάξεις των «μεγαλοσυνταξιούχων». Όπου «μεγαλοσυνταξιούχος» νοείται ο λαμβάνων μικτή μηνιαία σύνταξη άνω των € 1.000, δηλαδή, ένα ποσό καθαρό, μεταξύ € 800 και € 700. Όπου ο «μεγαλοσυνταξιούχος» αν συνταξιοδοτήθηκε προμνημονιακά, ενδέχεται να εισέπραττε καθαρή μηνιαία σύνταξη άνω των € 3.000 επί 14 μήνες, βάσει των εισφορών εργαζομένου και εργοδότη. Όπου ο «μεγαλοσυνταξιούχος», προφανώς υπήρξε υψηλά αμειβόμενος εργαζόμενος, συνεπώς και υψηλά φορολογούμενος και προφανώς, ιδιοκτήτης κάποιου ή κάποιων «ακριβών» ακινήτων, τα οποία ανελλιπώς υφίστανται υψηλή φορολόγηση.

Ξεκαθαρίζω ότι αναφέρομαι στους εργαζόμενους και συνταξιούχους του Ιδιωτικού Τομέα, ο οποίος ταΐζει, εδώ και τόσες δεκαετίες, τον αχόρταγο και ανεξέλεγκτο μπαταχτσή Δημόσιο Τομέα.

Μειώνει, κάθε μνημονιακή κυβέρνηση τις συντάξεις και τις κοινωνικές παροχές, αφού έχουν, προηγουμένως καταληστέψει τα Ασφαλιστικά Ταμεία. Αυξάνει, κάθε μνημονιακή κυβέρνηση την φορολογία, μαζί με την ανεργία, τις αυτοκτονίες απεγνωσμένων συμπολιτών μας, τα λουκέτα στις έντιμες επιχειρήσεις, την μετανάστευση των λαμπρών μυαλών των παιδιών μας, την φτώχεια, την πείνα, την δυστυχία. Μαζί με τα παραπάνω, κάθε μνημονιακή κυβέρνηση, αυξάνει αυτό που αποκαλούν «Δημόσιο Χρέος», ενώ πρόκειται για χρέη της ντόπιας διαπλοκής, συμπεριλαμβανομένης της κομματικής, προς την διεθνή διαπλοκή. Χρέη που δεν είναι Δημόσια! Χρέη που αφορούν τις μεταξύ διαπλεκομένων συναλλαγές, κρατικές, διακρατικές και ιδιωτικές.

«ΟΧΙ»Παντού φόβος και τρομάρα,και φωνές και στεναγμοί

Παντού φόβος και τρομάρα, και φωνές και στεναγμοί.

Παντού κλάψα, παντού αντάρα, και παντού ξεψυχισμοί. (70^η στροφή)

Άνοιξα την τηλεόραση. Η παρέλαση της Εθνικής Γιορτής στην Θεσσαλονίκη σε εξέλιξη. Ήρωες και απόγονοι ηρώων του Β! Παγκόσμιου Πολέμου, των Μακεδονομάχων, των καταδρομέων που πολέμησαν στην Κύπρο, στρατιώτες, βατραχάνθρωποι, αλεξιπτωτιστές, εθελοντές, νοσοκόμες, παιδάκια πιασμένα χέρι-χέρι, η Ελληνική Σημαία παντού, οι δίμετροι εύζωνοι, οι εντυπωσιακοί ελιγμοί των σμηναγών των F16, με ηχητικό φόντο τα εμβατήρια πίσω από την φωνή του εκφωνητή. Περιγραφή μνημών της ελληνικής γενναιότητας, της ευπατρίας, του αλτρουισμού, της αφοβίας.

Έβαλα τα κλάματα…

Ξαναδιάβασα, στροφή-στροφή, στίχο-στίχο, τον Ύμνο εις την Ελευθερίαν. Με ξαναπήραν τα κλάματα. Γέμισε το μυαλό μου από ερωτηματικά, από «γιατί;», «πώς;», «πότε;» «πόσο;».

Πώς καταντήσαμε ραγιάδες ξανά; Πώς αιχμαλωτιστήκαμε μέσα στον ύπνο μας; Πώς τα κατάφεραν και μας ξεγέλασαν τόσες κυβερνήσεις και τόσοι σύμμαχοι κι ευρωζωνήτες;

ΕΝΑ ΒΗΜΑ

Το Φως, του Δημιουργού, του Ήλιου, φωτίζει στον τόπο μας κι εμάς τους Έλληνες μ’ έναν τρόπο μοναδικό. Μάς χαρακτηρίζει το Φως. Έργο και υποχρέωσή μας είναι να το λαμβάνουμε και να το προσφέρουμε. Το γνώριζαν οι Αρχαίοι Έλληνες και το πραγμάτωναν. Έδωσαν το Φως της Γνώσης, του Πολιτισμού, της Επιστήμης, της Ελληνικής Γλώσσας, της Τέχνης, στον Κόσμο. Έδωσαν το έναυσμα, πολλά εναύσματα.

Παιδιά ενός Πατρός, όλοι οι άνθρωποι που υπάρχουμε μέσα στο χώρο και το χρόνο, μέλη ενός συνόλου, αλλά, συγχρόνως ο καθένας μας μοναδικός και μοναδικά συνδεδεμένος με την Πηγή του Όλου. Χωρίς αντίγραφο. Αυτή είναι η προδιαγραφή της δημιουργίας για μας. Μια ομόνοη και ευημερούσα κοινωνία ανθρώπων, διαφορετικών, ξεχωριστών και συμπληρωματικών μεταξύ μας. Κοινωνία αρμονικής συνύπαρξης αποτελούμενη από εξαιρετικά μέλη. Όχι άβουλο κοπάδι που ακολουθεί όποιον προλάβει να πάει μπροστά του! Μέσα στο κοπάδι χάνονται οι ξεχωριστές ποιότητες του καθενός. Χάσαμε τους υπέροχους εαυτούς μας, χρήσιμους τόσο σε μας όσο και στο σύνολο… και ομαδοποιηθήκαμε. Τα εργαλεία για να συνέλθουμε (να επιστρέψουμε, δηλαδή, στον εαυτό μας) είναι στη διάθεσή μας, συνεχώς. Μπορούμε,  αν έχουμε τη βούληση, να ξαναγίνουμε μοναδικοί και ανεπανάληπτοι. Να πάψουμε να «ανήκουμε» σε ομάδες-ιδιοκτήτες και να αρχίσουμε να συνυπάρχουμε ενεργά, δημιουργικά μέσα στον Κόσμο.

Αυτονόητες και καθόλου ρητορικές Απορίες

Ποτέ δεν θα καταλάβω γιατί λέμε: "Τα κάναμε θάλασσα"...

Τι κάθομαι και γράφω, η φορο-εισφορο-κατατρεγμένη, Ελληνίδα Πολίτις;

Από πού να πιάσω την παραφροσύνη που μας δέρνει;

Ποιόν να πρωτο-περιποιηθώ με τη βρεγμένη σανίδα;

Πώς περάσαμε από τη Μπουμπουλίνας, τα ξερονήσια και το πουλί του Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια εγκληματία δικτατορίσκου, στη σωφρονιστική διατροφική λιτότητα των «γεμιστών» και στην ενοχοποίηση της φραπεδιάς και του καϊμακλίδικου βαρύ-γλυκού, με την Πατρίδα ξεπουλημένη, την Θρησκεία ακυρωμένη και την Οικογένεια πεινασμένη και σκορπισμένη στα πέρατα του κόσμου;

Πώς φτάσαμε, από την απαγόρευση χρήσης των λέξεων «Δημοκρατία» κι «Ελευθερία», στην κατάργηση των Δημοκρατικών διαδικασιών Διακυβέρνησης της χώρας μας, στην παράδοση, άνευ όρων, της Εθνικής μας Κυριαρχίας και στην Σκλαβοποίηση των Πολιτών; 

ΑΚΟΥΩ ΦΩΝΕΣ…

Η Jeanne d’ Arc άκουγε φωνές. Εγώ, ακούω φωνές, βλέπω εικόνες και βάζω τις φωνές. Έκλεισε ο λαιμός μου, αλλά συνεχίζω μ’ ένα βαθύ, βραχνό ηχόχρωμα, να λέω τα ίδια και τα ίδια για να τ’ ακούω, πρώτα εγώ και στη συνέχεια όποιος ακούει, μήπως και αφυπνισθούμε από τον λήθαργο του αδικοκατατρεγμένου και όχι από τον ύπνο του δικαίου.   

Βλέπω το σαρκοβόρο τέρας της Παγκοσμιοποίησης να μου δείχνει τα κοφτερά του δόντια μέσα από την «συμφωνία» TIPP. Βλέπω εκατομμύρια Ευρωπαίων συμπολιτών μου να διαμαρτύρονται και να υπογράφουν ενάντια στην Transatlantic Trade and Investment Partnership (TTIP).

Βλέπω άσχετους τύπους να γίνονται βουλευτές του Ελληνικού και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και να νομοθετούν εις βάρος μου και υπέρ της παραφουσκωμένης τσέπης τους.