ΕΝΑ ΒΗΜΑ

Το Φως, του Δημιουργού, του Ήλιου, φωτίζει στον τόπο μας κι εμάς τους Έλληνες μ’ έναν τρόπο μοναδικό. Μάς χαρακτηρίζει το Φως. Έργο και υποχρέωσή μας είναι να το λαμβάνουμε και να το προσφέρουμε. Το γνώριζαν οι Αρχαίοι Έλληνες και το πραγμάτωναν. Έδωσαν το Φως της Γνώσης, του Πολιτισμού, της Επιστήμης, της Ελληνικής Γλώσσας, της Τέχνης, στον Κόσμο. Έδωσαν το έναυσμα, πολλά εναύσματα.

Παιδιά ενός Πατρός, όλοι οι άνθρωποι που υπάρχουμε μέσα στο χώρο και το χρόνο, μέλη ενός συνόλου, αλλά, συγχρόνως ο καθένας μας μοναδικός και μοναδικά συνδεδεμένος με την Πηγή του Όλου. Χωρίς αντίγραφο. Αυτή είναι η προδιαγραφή της δημιουργίας για μας. Μια ομόνοη και ευημερούσα κοινωνία ανθρώπων, διαφορετικών, ξεχωριστών και συμπληρωματικών μεταξύ μας. Κοινωνία αρμονικής συνύπαρξης αποτελούμενη από εξαιρετικά μέλη. Όχι άβουλο κοπάδι που ακολουθεί όποιον προλάβει να πάει μπροστά του! Μέσα στο κοπάδι χάνονται οι ξεχωριστές ποιότητες του καθενός. Χάσαμε τους υπέροχους εαυτούς μας, χρήσιμους τόσο σε μας όσο και στο σύνολο… και ομαδοποιηθήκαμε. Τα εργαλεία για να συνέλθουμε (να επιστρέψουμε, δηλαδή, στον εαυτό μας) είναι στη διάθεσή μας, συνεχώς. Μπορούμε,  αν έχουμε τη βούληση, να ξαναγίνουμε μοναδικοί και ανεπανάληπτοι. Να πάψουμε να «ανήκουμε» σε ομάδες-ιδιοκτήτες και να αρχίσουμε να συνυπάρχουμε ενεργά, δημιουργικά μέσα στον Κόσμο.

Αυτονόητες και καθόλου ρητορικές Απορίες

Ποτέ δεν θα καταλάβω γιατί λέμε: "Τα κάναμε θάλασσα"...

Τι κάθομαι και γράφω, η φορο-εισφορο-κατατρεγμένη, Ελληνίδα Πολίτις;

Από πού να πιάσω την παραφροσύνη που μας δέρνει;

Ποιόν να πρωτο-περιποιηθώ με τη βρεγμένη σανίδα;

Πώς περάσαμε από τη Μπουμπουλίνας, τα ξερονήσια και το πουλί του Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια εγκληματία δικτατορίσκου, στη σωφρονιστική διατροφική λιτότητα των «γεμιστών» και στην ενοχοποίηση της φραπεδιάς και του καϊμακλίδικου βαρύ-γλυκού, με την Πατρίδα ξεπουλημένη, την Θρησκεία ακυρωμένη και την Οικογένεια πεινασμένη και σκορπισμένη στα πέρατα του κόσμου;

Πώς φτάσαμε, από την απαγόρευση χρήσης των λέξεων «Δημοκρατία» κι «Ελευθερία», στην κατάργηση των Δημοκρατικών διαδικασιών Διακυβέρνησης της χώρας μας, στην παράδοση, άνευ όρων, της Εθνικής μας Κυριαρχίας και στην Σκλαβοποίηση των Πολιτών; 

ΑΚΟΥΩ ΦΩΝΕΣ…

Η Jeanne d’ Arc άκουγε φωνές. Εγώ, ακούω φωνές, βλέπω εικόνες και βάζω τις φωνές. Έκλεισε ο λαιμός μου, αλλά συνεχίζω μ’ ένα βαθύ, βραχνό ηχόχρωμα, να λέω τα ίδια και τα ίδια για να τ’ ακούω, πρώτα εγώ και στη συνέχεια όποιος ακούει, μήπως και αφυπνισθούμε από τον λήθαργο του αδικοκατατρεγμένου και όχι από τον ύπνο του δικαίου.   

Βλέπω το σαρκοβόρο τέρας της Παγκοσμιοποίησης να μου δείχνει τα κοφτερά του δόντια μέσα από την «συμφωνία» TIPP. Βλέπω εκατομμύρια Ευρωπαίων συμπολιτών μου να διαμαρτύρονται και να υπογράφουν ενάντια στην Transatlantic Trade and Investment Partnership (TTIP).

Βλέπω άσχετους τύπους να γίνονται βουλευτές του Ελληνικού και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και να νομοθετούν εις βάρος μου και υπέρ της παραφουσκωμένης τσέπης τους.

ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ-ΧΩΡΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ-ΑΠΟΔΟΧΗ

Η κίτρινη τριανταφυλλιά, με το καταπράσινο φύλλωμά της με τ’ άνθη, και τ’ αγκάθια της, σχεδόν πετάει στον ουρανό για να φιλήσει τον ήλιο!

ΘΕΜΑ 1^Ο: Μεγάλη Πέμπτη των Καθολικών

Κανείς δεν ήταν, ούτε είναι θρησκόληπτος στην οικογένειά μου. Ελάχιστοι ήταν θρησκευόμενοι, με μέτρο την αγάπη τους για τον Θεό και τον Άνθρωπο. Οι γιαγιάδες μου ήταν Καθολικές. Οι υπόλοιποι, Ορθόδοξοι Χριστιανοί.

Εγώ, από παιδάκι, δεν ήμουν τίποτα απ’ όλα αυτά. Αγαπούσα πολύ τον Χριστό. Τον ένιωθα, άρα κατανοούσα, με την παιδική σοφία μου, της οποίας την ροή προς την καρδιά ποτέ δεν εμπόδισαν οι γονείς μου κι οι γιαγιαδοπαππούδες μου.

Είχαμε ανεξιθρησκία, στην οικογένεια και παρευρισκόμαστε σε λειτουργίες, τόσο σε «ορθόδοξες» εκκλησίες, όσο και σε «καθολικές».

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΗΣ ΚΑΤΡΑΚΥΛΟΧΩΡΑΣ

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια χώρα, που πήρε φόρα στην κατηφόρα και κατρακύλαγε, ξεκαρδισμένη στα γέλια! Και κατρακύλαγε στην κατηφόρα, που είχε γρασίδι και παπαρούνες και χαμομηλάκια και της άρεσε της χώρας που έκανε κωλοτούμπες στην ωραία κατηφόρα και δώσ’ του έπεφτε όλο και πιο χαμηλά.

Κι όπως έκανε βαρελάκια κι άλλα ακροβατικά κολπάκια στην ωραία κατηφόρα, που τελειωμό δεν είχε, είχε απορροφηθεί τόσο από την διασκεδαστική τσουλήθρα, που δεν παρατήρησε πως είχε κυλήσει τόσο χαμηλά, που ο ουρανός ήταν δυσδιάκριτος.

Επειδή, όμως, καθώς κυλιόταν, όλο και πιο χαμηλά, την γαργαλούσαν οι άκρες από τα χορταράκια, από τα τριφυλλάκια και από τα λουλουδάκια, αυτή η ανέμελη χώρα, γινόταν όλο και πιο γαργαλοχαρούμενη, ώσπου άρχισαν να τσιμπάνε τον ποπό της κάτι μικρά αγκαθάκια.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Σε μια κοινωνία όπου γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα της Μπριζόλας, δεν θεωρώ ότι η Παγκόσμια Κοινότητα με τιμά ορίζοντας την 8η Μαρτίου ως Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας.

Η σημερινή μέρα είναι αφιερωμένη σ' αυτές που συνασπίστηκαν και πρόσφεραν τη ζωή και την ελευθερία τους διεκδικώντας τα αυτονόητα για τις γυναίκες.

Σκέφτομαι ότι έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε για να σεβαστούμε και να τιμήσουμε τη Γυναίκα, τον Άνδρα, το Παιδί, την Ανθρώπινη Υπόστασή μας.

Σκέφτομαι ότι έχουμε πολλά να αναθεωρήσουμε και μια σειρά ανατροπών να πραγματοποιήσουμε, για να μάθουμε να ευημερούμε, όλοι μαζί, σ' αυτόν τον πλανήτη.

Π.Κ.Β. 08/03/2016

© Κείμενο και Φωτογραφίες: Πέγκυ Βάβαλη_2016

Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΟΥ

Αυτό που βιώνουμε σαν πραγματικότητα, είναι μια κακοσερβιρισμένη, προχειρομαγειρεμένη δηλητηριώδης συνταγή εικονικής πραγματικότητας.

Ζούμε στο άρρωστο περιβάλλον μιας θυμαπάτης.

Της Παγκόσμιας Απάτης.

Η μέρα, όμως, είναι και σήμερα ηλιόλουστη!

Ο Ουρανός στέλνει τα σημάδια του.

Τα μπουμπούκια ανθίζουν, κάθε Άνοιξη, στον γαλάζιο πλανήτη, αγνοώντας την υπερθέρμανσή του!

Η Φύση επαναλαμβάνει τον κύκλο της Ζωής.

Έξω από το παράθυρό μου, τα πουλάκια τιτιβίζουν στα κλαδιά, τρεις γάτες λιάζονται στο μπαλκόνι κι ένας αδέσποτος σκύλος πίνει νερό από το λακκάκι στο πεζοδρόμιο.

Η εικόνα που βλέπουν τα μάτια μου, οι ήχοι που ακούν τ’ αυτιά μου, η ευωδιά από το φρεσκοκουρεμένο γρασίδι του γείτονα, ανακατεμένη με το ψητό κατσαρόλας, από την κουζίνα μου, η γεύση του μανταρινιού στο στόμα μου και η αίσθηση των πλήκτρων στα δάχτυλά μου, είναι η πραγματικότητα που βιώνω.

Η Αλήθεια.

Η Α-λήθεια. Η Α-λάθεια.

Η δική μου Κυριακή.

Π.Κ.Β. 06/03/2016

© Κείμενο και Φωτογραφία: Πέγκυ Βάβαλη_2016