ΑΠΟΡΙΑ

Αυτό που δεν καταλαβαίνω, αγαπητοί μου συμπολίτες, είναι η οργή σας, κατά της κυβέρνησης και των αστυνομικών της δυνάμεων, για τους ξυλοδαρμούς, τα χημικά, τις προσαγωγές και την βιαιότητα κατά των συνταξιούχων-διαδηλωτών.

Τώρα παρατηρείτε το πρόσωπο, τις προθέσεις και τις δυνατότητες της 4ης Μνημονιακής Κυβέρνησης;

Τώρα αντιλαμβάνεστε ότι η κυβέρνηση που μας πούλησε φύκια ελπίδας για μεταξωτές κορδέλες δίκαιας και αποτελεσματικής διακυβέρνησης, είναι μια συνέχεια των ληστρικών μαριονετών της παγκόσμιας κλεπτοκρατίας;

Δεν πουλάω ξερολισμό. Κι εγώ ξεγελάστηκα τον Γενάρη του 2015. Δεν είχα και πολλές επιλογές. Οι προηγούμενοι έφαγαν καλά, έφαγαν πολλά, τα έφαγαν μαζί, τα έβγαλαν και σε φορολογικούς παραδείσους, ξεπούλησαν κρατική και ιδιωτική περιουσία, πτωχοποίησαν τους έντιμους από εμάς και εκμαύλισαν την κοινωνία. Έχουμε υποχρέωση να τους διώξουμε για να συνέλθουμε σαν λαός, σαν κοινωνία, σαν χώρα.

Οι ελπιδοκάπηλοι μας ξεγέλασαν, άλλους ως ρομαντικούς, άλλους κάτω από την λογική του "το μη χείρον, βέλτιστον". Ήταν βολικό, για την εξυπηρέτηση των σκοτεινών κέντρων εξουσίας, να φύγουν οι αντιπαθητικοί και να αναλάβουν οι γλυκούληδες λαοφιλείς να ολοκληρώσουν την εργολαβία και να παραδώσουν στ’ αφεντικά.

ΜΠΑΧΑΛΟ

Ό,τι δεν δηλώνεται, από κινητά και ακίνητα, στο τσιπρομνημονιακό Περιουσιολόγιο, θα κατάσχεται! Έλα, ελ-πήδα μας Αλέξη, να πάρεις της προγιαγιάς τα χρυσαφικά, το πορταίτο του παππού και τα οικογενειακά κειμήλια των συνεπών-άρα-ηλιθίων πολιτών, μιας και ποτέ δεν θ' αγγίξεις, ούτε εσύ, αγόρι κατ' εικόνα και ομοίωση των προκατόχων σου, τους μεγαλόσχημους και διεθνώς επώνυμους φοροφυγάδες κοκκινοδανειούχους, ανέμελους σε λίστες που ποτέ δεν θα φέρουν τα εκατοντάδες εκατομμύρια που έχουν κάνει φτερά από τον Κρατικό κουρβανά!

Ελ-πήδα και Σωτήρα μας, Αλεξούλη-Αντωνάκη-Γιωργάκη-Λουκά (Don't ask what your country can do for you, but what you can do for your country), που έκοψες δυο μήνες από τις συντάξεις, μειώνοντάς τις, παράνομα, πάνω από δέκα φορές, κλέβοντας τις εισφορές εργοδοτών κι εργαζομένων, μου το παίζεις και τσαντισμένος που δεν θα είναι πανευκολάκι η δραματική μείωση συντάξεων που σχεδίασες και θα περάσεις στη Βουλή με τον τσαμπουκά της παράδοσης της έδρας. Αριστερέ μου Δημοκράτη, καμάρι των πακόσμιων λυκοσυμμοριών!

Αγαπητό μου Ημερολόγιο, τώρα ξέρω και θέλω και μπορώ.

Αγαπητό μου Ημερολόγιο,

Δεν είμαι η Άννα Φρανκ, πού τέτοια τύχη; Τουλάχιστον η μικρή Εβραιοπούλα, άκουγε, από την κρυψώνα της, τους πυροβολισμούς και τις βόμβες και ήξερε ποιος είναι ο αρρωστημένος εχθρός της και για ποιόν απάνθρωπο λόγο στόχευε να την εξοντώσει.

Είμαι η Ελληνίδα Πολίτις, η οποία δεν ξέρει ποιος είναι ο εχθρός και ποιος ο σύμμαχός της, ποιος είν’ ο ληστής κι ο βιαστής και ποιος ο εκπρόσωπος του νόμου που θα τον συλλάβει και θα τον τιμωρήσει, προστατεύοντάς την.

Είμαι η Ελληνίδα Πολίτις που δεν έχει κρυψώνα να κρυφτεί, γιατί τον δρόμο για σπίτι της τον ξέρουν όλοι οι κλέφτες, στους οποίους έχουν μοιράσει αντικλείδια οι φοροεισπράκτορες, οι τραπεζίτες και τα τσιράκια τους.

Είμαι η Ελληνίδα Πολίτις που δεν ξέρει από ποιόν να προφυλαχτεί και ποιόν να εμπιστευτεί.

ΑΓΑΠΗΤΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΛΕΩ, ΤΩΡΑ;

Δευτέρα 19/10/15: Ιωήλ προφήτου, Ουάρου μάρτυρος

Το Παγκόσμιο Χωριό καιγόταν και το Τραπεζικό Σύστημα σωζόταν!...
Εν αναμονή της πολλοστής ξανά-μανά-επανακεφαλαιοποίησης των Ελληνικών Ιδιωτικών Τραπεζών, από υπερφορολόγηση του συνεπούς Έλληνα Πολίτη-πελάτη, που είτε χρωστάει στις τράπεζες, ή όχι, τις χρηματοδοτεί εδώ και μια οκταετία...
Τι σόι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί είναι τούτοι και γιατί πρέπει να συνεχίζεται απρόσκοπτα η λειτουργία τους, όταν δεν διαθέτουν το βασικό προαπαιτούμενο της υπόστασής τους, δηλαδή, κεφάλαια;
Για τα εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρώ που χρωστούν τα Πολιτικά Κόμματα (και κυρίως το Πασόκ κι Νουδούλα) στις Ελληνικές Τράπεζες, θα μιλήσουμε άλλη φορά, ενώ θα ελπίζουμε να επέμβει η Ελληνική Δικαιοσύνη και οι Οικονομικές Υπηρεσίες του Κράτους, με τον ίδιο τρόπο που επεμβαίνουν όταν νομικά ή φυσικά πρόσωπα είναι πνιγμένα στα χρέη και δεν ανταποκρίνονται στις συμβατικές τους υποχρεώσεις προς τους δανειστές τους. Ε;

ΠΕΡΙ ΟΡΚΩΝ, ΑΤΙΜΙΑΣ ΚΑΙ ΧΑΜΕΝΩΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΝ

 

«όρκος»: 1. επίκληση του ονόματος του Θεού, ενός προσώπου, συνήθ. ιερού, ή μιας ηθικής αξίας, την οποία κάνει κάποιος για να ενισχύσει την εγκυρότητα μιας μαρτυρίας ή υπόσχεσής του ή γενικά για να αποδείξει την ειλικρίνειά του: 2. επίσημο κείμενο που περιέχει ένορκη υπόσχεση για τήρηση ορισμένων αρχών ή καθηκόντων.

Πολιτικός Όρκος Πρωθυπουργού και Κυβερνήσεων της Ελλάδας: «Διαβεβαιώνω στην τιμή και την συνείδησή μου ότι θα τηρώ το Σύνταγμα και τους Νόμους και ότι θα υπηρετώ το γενικό συμφέρον του Ελληνικού Λαού.»

Θρησκευτικός Όρκος Πρωθυπουργού και Κυβερνήσεων της Ελλάδας: «Ορκίζομαι εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου Τριάδος να τηρώ το Σύνταγμα και τους Νόμους και να υπηρετώ το γενικό συμφέρον του Ελληνικού λαού.»

Συνεπώς, αγαπητέ Ελληνικέ Λαέ, δικαιούσαι να λάβεις τα νόμιμα μέτρα σου εναντίον όλων όσοι παραβαίνουν, διαχρονικά και στο παρόν, τον όρκο που δίνουν στο όνομα της αμφισβητήσιμης τιμής και της ανύπαρκτης συνείδησής τους, καθώς και στο όνομα της Αγίας και Ομοουσίου Τριάδος, στην οποία αναφέρονται με κατάδηλη ασέβεια.

Δηλαδή, αγαπητέ Ελληνικέ Λαέ, κοντόφθαλμε και αμνήμονα, θα παραμείνεις δυστυχής παρατηρητής της καταπάτησης του Συντάγματος και της ακατάπαυστης ψήφισης τιμωρητικών, αντεθνικών νόμων από άσχετους κι αδιάβαστους τυχάρπαστους;

ΑΛΛΗΛΟΣΚΟΤΩΜΟΣ, ΜΠΟΧΑ ΚΑΙ ΘΛΙΨΗ ΣΤΗΝ ΑΡΕΝΑ

 

Λυπάμαι, που είμαστε μαντρωμένοι στην αρένα, από το 1981 μέχρι σήμερα, φανατισμένοι θεατές της στημένης αλληλοσφαγής εγκληματιών μονομάχων.

Λυπάμαι, που το οπτικό μας πεδίο έχει για όριο την περίμετρο της αρένας.

Λυπάμαι τους λιγούρηδες των πρώτων σειρών των κερκίδων, που σκοτώνονται ποιος θα πιάσει τα ξεροκόμματα του μπαγιάτικου ψωμιού που τους πετούν οι χορηγοί των αγώνων κι οι παλατιανοί παρατρεχάμενοι.

Λυπάμαι που ξεχάσαμε πως η ουσία, η ζωή που μας αφορά, είναι έξω από την αρένα των άνομων κι ανήθικων συναλλαγών, των βάρβαρων θεαμάτων.

«Όποιος δεν έχει τίποτα, τίποτα δεν χρωστάει», είπε η Μιχαλού

Εκ βαθέων προβληματισμός εν δυνάμει ψηφοφόρων, στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, εν μέσω προεκλογικού αλαλούμ, εντός παραδοσιακού καφενείου:

Α. - Αλλού με τρίβεις δέσποτα, κι` αλλού έχω τον πόνο.

Β. - Τζουμ τριαλαρί, τζουμ τριαλαρό! Τρεις λαλούν και δυο χορεύουν!

Γ. - Άλαλα τα χείλη των ασεβών.

Α. - Άλλα τα μάτια του λαγού κι άλλα της κουκουβάγιας.

Γ. - Πέρσι ψόφησε ο λαγός και φέτος μας εμύρισε.

Δ. - Άλλα θέλει ο ζευγολάτης κι άλλα μελετούν τα βόδια. 

Β. - Δυο πόρτες έχει η ζωή, άνοιξα μια και μπήκα.

Α. - Πάρε ό,τι θέλεις παλιατζή.

Ε. - Άλλοι σπέρνουν και θερίζουν κι άλλοι τρών' και μαγαρίζουν.

Γ. - Τι σου ‘κανα και πίνεις τσιγάρο, το τσιγάρο;

Δ. - Τι είν’ ο κάβουρας τι’ ναι το ζουμί του;

Γ. - Από πίτα που δεν τρως, τι σε μέλει κι αν καεί;